Jayne Is On The Way

bir

2012-02-01T00:21:00.000+02:00

Anlamamak, anlam yüklemeyi zorlaştırıyor. Anlam yüklememek bağlanmamayı, bağlanmamaksa esnekliği sağlıyor. Zihinsel ve fiziksel bir esneklik… Kediyi kucağımdan kaldırıp yürümeye koyuluyorum. Muhitteki yerden bitmiş tüm otlar yine sağa yatarken, ağaçların istifi hiç bozulmuyor. Bugüne dek gördüğüm en sihirli denklem bu olabilir diye düşünüyorum.

Gitmeye, sadece gitmeye odaklanmış bir hayatın içinde kısa süreli yerleşik düzenler kurmak, zannederim ki benim için hayatla dalga geçmenin yollarından sadece bir tanesidir.

sıcakta

2012-01-25T14:47:00.000+02:00

Banyoya girerken kendi kendime konuştuğumu fark ettim. Sesimi ancak duyabiliyordum. Ama duyuyordum işte. Çabucak bir duş alıp, çamaşır makinesini çalıştırdım ve banyodan çıktım. Saçlarımı kurutmam dahil, on dakikamı almadı bunları yapmak. Bu süre içinde durmadan fısıldadım. Geçmişten ve gelecekten, erkeklerden ve kadınlardan, Paris’ten ve Barcelona’dan, yazarlardan ve şairlerden, sokaklardan ve gecelerden bahsettim. Ait olduklarımdan ve ait hissettiklerimden, erken başlayan sabahlardan ve bitmeyen gecelerden… Derin sessizlikte gözlerimi kamaştıran cümleler kurdum. Uzun süre olmuştu böylesi konuşmayalı. Uzun süre olmuştu, böylesi barışmayalı. İçimdeki denizler kabardı, nehirler taştı, gökler parladı, yıldızlar kaydı. Gidip bir bira açmak farz oldu yani. Yarısı bir bardakta duruyor şimdi o biranın, yarısı şişede. Bardaktakini ben, şişedekini sevgilim haklayacak. Bunu gece boyunca yapmaya devam edeceğimizi sanıyorum. Oysa ki ben bugün, bilmem kaç aydan beri ilk defa, daha şimdiden sarhoşum.

Oturduğum yerden yaprakları sararmış ağaçlar ve o ağaçların arkasında yan yana uzanmış dağlar görünüyor. Saat dörde geliyor. Parlak bir öğleden sonra güneşinin altında gördüğüm ağaçlar kavak, servi, çam, çınar, manolya ve kim bilir başka hangileridir. Dağların azametini pekiştirerek, kimileri ardı sıra, kimileri yan yana, rüzgarda öylece sallanıyorlar. Masanın üzerine dağ gibi yığılmış kitaplarsa ağaçların hemen altından bana göz kırpıyor. Oturduğum yerde sıcacığım. Çıtır çıtır yanan odunların sesi kendi halinde çalan müziği bastırıyor. Mangalda, şöminede, sobada, ateş hep güzel... Odun kokusu ve dalgalanan alevlerin görkemli kırmızısı beni bir anda bambaşka bir dünyaya sürüklüyor. Geri dönmek istemiyorum.

Brautigan ve cigara... Güz yaprakları ve ateş… Aylaklık ve aşk… Aretha, edith ve billie… Hala çok sert ve olabildiğince acımasız… Ve aslında hala yeterince yumuşak ve olabildiğince şefkatli…

insan gibi ve dibine dek

2012-01-24T17:37:00.001+02:00

İçine ettiğimin kış mevsimi yine etti edeceğini. Sinirliyim, çünkü soğuk almışım, bir haftadır ölü gibiyim. Grip olsam daha mı iyi olurdu bilmiyorum, belki boğazım acımazdı o zaman. Bilemiyorum çünkü son beş yıldır falan hiç grip olmadım. En son Çin’de geçirdiğim grip tantanası sırasında salgılar eşliğinde iki haftadan fazla bir süre otel odasından çıkamadığımı iyi hatırlıyorum. Ama gerisini hatırlamıyorum. Seneler geçti lan.

Sinirliyim, çünkü hem hastayım hem de sürekli para ödemek zorundayım. Ayda 700 lira gibi yaklaşık bir sigorta parası ödememe rağmen, tek bir ilacı bile bedava alamıyor ve bedava doktor muayenesi olamıyorum. İyi de ben bu 700 lirayı ne demeye ödüyorum, sırf mezarda emekli maaşı alabilmek için mi? Devlet hastanesinin önünden geçtim geçen gün, içeri bakınca hastalık hastası oldum. Özel hastaneler malum, gidip bayılırsan parayı hava hoş. Boğazım ağrırken iyice ifrit oluyorum her şeye. Gitmiyorum doktora moktora. Elbet kendimi iyileştirmesini bilirim, ilaç manyağı olduk zaten, zencefilli bal neyime yetmiyor, ıhlamur ılık su derken geçer gider. İçine edeyim böyle işin, söylenip duruyorum kendi kendime ama ne fayda?

Ne demeye bu memlekette kalmaya devam ettiğimi bilmiyorum. Babam da bilmez mesela neden hala burada yaşadığını. Ama yaşar işte. Biz de yaşadık bir süre, ve gitmemeyi seçtik sonra. Ne bok yemeye seçtik kalmayı bilmem. Gitmek istiyorum abi artık ben. Ne insanlarına, ne gündemlerine, ne sosyal hayatına, ne iş hayatına alışamayacağım ben buranın, artık inanıyorum buna. Ufak bir hayat kuralım, insanca yaşayalım, hatta sırf yaşamaya devam edelim diye geldiğim şu küçük köyde bile ayda binlerce lira masrafım var ve bu paranın çoğunu devlete, bir kısmını da özel sigorta şirketlerine veriyorum. Bir de kendi masrafımız var tabii ama o masraftan sayılmayacak kadar ufak bir meblağ. Ayda ortalama 300 lira elektrik faturası ödüyorum en basitinden ve bu benim kişisel harcamam sayılıyor. Bankalar var sonra mesela, hesap işletim ücretleri, yıllık kredi kartı ücretleri, vergi kesintileri derken ince ince söğüşlüyorlar adamı. İnternet ücretlerine mi saydırmaya başlayayım şimdi yoksa telefon faturalarına mı bilmiyorum şu an. Alkolik hareketin zaten belini büktüler, markette neye elimi atsam kanserojen, sonra içtiğim sigaraya zart zurt ediyorlar. Geri zekalılar onlar ama asıl geri zekalı benmişim gibi. Bu durumda hepimiz geri zekalı oluyoruz. El kadar çocuk açıyor çikolatayı püskeviti, bir güzel mideye indiriyor, iyi de hepsi kanserojen amına koyim. Nestle Damak çikolata bile 1 TL’ye satılıyor lan. Daha ne diyeyim bilmiyorum.

Kafayı yiyorum yavaştan. Bu memleketin az buçuk aklı olana yapacağı en iyi şey de bu zaten, yavaştan kafayı yedirmek adama. Böyle düşünüyorum. Ne denli yersen kafayı, o denli iyi uyum sağlıyorsun. Manyak teyzelere, aşırı gürültücü saygısız komşulara, trafiğe, benzin parasına, çamur içindeki yollara, burnunu yerlere sümküren memur emeklisi amcalara başka türlü nasıl katlanılır ki? Kafayı yiyeceksin iyice ki, görmeyesin, duymayasın, müdahale etmeyesin. Yutacaksın avuçla ilaçları ki betona dönüp öylece oturacaksın oturduğun yerde. Hele benim gibi karı kısmından olanlar ağzını hiç açmayacak, edebiyle oturacak, yoksa… Hep tehdit. Yersen ne olur, yemezsen ne olur? Deneyip görmesi bedava. Ben yemem ve yemedikçe kazandığım tek şey düşman. Basbayağı düşman ediniyorum yani. Neden çalışıyorum, merak ediyorlar. Kocam çalışıyor ya, bana ne oluyor? Kocam yanımdayken ben neden soru soruyorum? Gözlerde soru işaretleri. Ama soruyu ben soruyorum ve Allahın geri zekalısı bir herif, yanıtı kocama veriyor. Götümüzle gülüyoruz herifin üstüne. Kocam takmıyor hiçbirini, en iyisini yapıyor, ama ben yapamıyorum. Kafaya takıyorum. Hazmedemiyorum. Hizmetçiliğini kabul etmiş emekli ev kadınları ile dolu etraf. Maaşlı lan hepsi, baya bayaaa, ve kocalarından tokadı yiyip oturuyor çoğu. Herif mamayı beğenmiyor mesela, şırrak. Bunu da hazmedemiyorum. Ama hatunlar öğleden sonralarını birbirleriyle geçirmekten memnunlar. Gece herifleri ağızlarına da sıçsa, mühim değilmiş gibi davranıyorlar. İçlerinden neler geçiyor, bazen merak ediyorum. Sanırım sadece kabul etmişler. İçleri de bomboş. Bu kadar yani, basit... Kafayı yiyorum işte bende.

Geçenlerde bir arkadaş “Neler yapıyorsun?” diye sordu. “Naapacam. Kafayı yiyorum.” dedim. Güldü güldü, sonra “Haklısın ama senden başka kafaya takan yok bunları, hasta olacaksın, düşünme bu kadar.” dedi. Sustum. Verecek çok yanıtım vardı, birini seçip söyleyemedim. Sanırım bu memlekette kafayı yemeden yaşamanın ilk şartı çok paranın olması. Ama çok paran varsa ne demeye bir memlekette yaşayasın ki, bütün memleketler sana kapısını açar, dünya yüzünde bir orada bir burada yaşayıp gidersin. Vallahi bilemiyorum. Yakında bir karavan alıp yollara düşeceğim, yazları Ege’de Akdeniz’de gezerek, kışları da -karavanı bir yerlere park edip- güney yarıkürede geçireceğim. Dalga geçmiyorum ve bu dediğimi yapmanın maliyetinin, şu anki hayatımın maliyetine en fazla denk olacağını hesaplıyorum. Kocam da bana katılıyor bu konuda. Olmayacak iş değil yani, hayal değil, zaman meselesi sadece. Öyle bıktım ki, Amerika Birleşik Devletlerine bile taşınmayı düşünebilirim. Ki bilenler bilir, Amerika kıtası Rio Karnavalı dışında benim için hiçbir zaman ilgi çekici bir yer olmamıştır. Fakat adamlar A.B.D.’deyken gerçekten de benim bugün yaşadığım hayattan 150 yıl falan ileride yaşıyorlarsa, gidip bunu bir de kendi gözlerimle görmek, hatta tecrübe etmek pek de kötü bir fikir olmayabilir. Manyak teyzelerden ve lama amcalardan, deli cahil gençlikten ve pek çok mikrop ve virüsten uzak kalmak… Denemeye değer gibi geliyor işte. Bıktım yemin ediyorum. Koca memlekette bir yer bulamadık gitti kendimize. Antibiyotik yerine sıcak şarap içecek ve yeşil kart başvurusu yapacağım az sonra. Yaşamak istiyorum lan ben. İnsan gibi ve dibine dek yaşamak…

beyoğlu geceleri 2

2012-01-18T13:26:00.001+02:00

Üç gece sonra yine Beyoğlundaydım.

Yağmur biz kafamızı sokacak bir yer bulana dek beklemiş, sonra tüm gümbürtüsüyle tepemize inmişti. Tepemize inmişti diyorum, çünkü çatı katında bir yerde oturuyorduk ve üstümüzü çepeçevre kuşatmış brandaya yağıyordu meret. Göğü delen ani ışıklar bazen müziği bastıracak kadar çok ses çıkarıyordu. Bundan şikayetçi olabilirdim her an, çünkü mekanda Buckley çalıyordu. Sevgilimle karşılıklı oturmuş, bize katılacak olan arkadaşımızın gelmesini bekliyorduk. Sevgilim onunla henüz tanışmış değildi ama ondan çok bahsetmiş olduğum için bir nevi tanıyor sayılırdı. Esasen onun bunu kafaya taktığını sanmıyorum. O güne dek deli manyak doğru eğri bir dizi arkadaşımla tanışmış ve hiçbirinden şikayet etmemişti. Tek birinden bile. Benim bütün deli manyak doğru eğriler ise bayılmışlardı sevgilime. Sıkılmakla kıskanmak arasında bir yerlere gelmiştim bir vakit, sonra durumu kabullenmiştim. Olduğu gibi. Eh, sevgilim sevilmeyecek adam değildi ki. Gerçek diyorum. Benim için önemli olan, onun beni sevmesiydi. Ne de olsa onun sevdiği insan sayısı çok azdı, en çok ve sadece beni sevmesi ise… çok hoştu. Kendimi özel hissettiriyordu, acayip bir şey.

Bir iki yağmur fotoğrafı çektim ve sonra arkadaşımız gelip bize katıldı. Çok severim ben onu, yerlere göklere sığdıramam. O da bu tavrımı hak eder doğrusu, hem de alasıyla. Sağlam çocuktur, diyebilirim ki koca İstanbul’da tanıdığım en taşaklı adamdır ve hayır, onun özel hiçbir bölgesini görmedim, ağzınızın ortasına çakarım ha. Daha onu karşımda görür görmez, gevşeyiverdim. İnsan bir dostunun yanındayken, emin ellerdeyken yani, nasıl da kedileşir bir anda, anlamak zor. Bak bu satırları yazdığımı rüyamda görmüştüm, bir şair bozuntusu dırdır ediyordu yazdıklarım hakkında, onu kalaylamaya tenezzül etmeyip yok sayıyordum sonra. Dejavuyu geç bebeğim. Evet. Bira, sohbet ve kahkahalar, işte güzel bir gece, dedim kendime ve,

“İki üç gece önce yine beyoğlundaydık, boğulup gebericektim sıkıntıdan” diye lafa girişip olan biteni anlattım.

“Siktir et abi, gereksiz adamlarla takılıyorsun, senin yanında gördüğüm insanlardan sadece birine ısınmıştım ben, diğerleri sallamasyon” dedi.

Laf uzadıkça ballanıyordu, eh, uzattıkça uzattık biz de. Geçmiş, gelecek, erkekler, kadınlar, arkadaşlar, romanlar, yazarlar, analar, babalar, kitapçılar derken, saatler geçmiş. Oturduğumuz mekan kapanmaya yüz tutmuş. Kalkıp başka yere gittik biz de. Deli gibi müziğin kulak zarlarımı yırttığı soğuk sidik satan eskilerden bir mekan. Sigara içmemiz sorun değildi ve içeride oturmamız da sorun değildi ve “lan”, dedim bunun üzerine, “cennette miyim neyim?”

Sevgilimin ondan hoşlandığını anlamak için ikisinin konuşmasına bakmak yeterliydi. Nedense bu durum çok hoşuma gitmişti, sevgilimin ondan, özellikle de ondan hoşlanması... Normalde böyle şeyleri hiç takmam, sevgilim de öyle, diğer elemanları sevsek de sevmesek de idare ederiz işte birkaç saat. Neyse, bir kişi daha katıldı sonra aramıza. Seinfeld geyikleri başladı bir anda. Makaraları koyverdik tabii, ne olacak ki, Seinfeld deyin bana ya da Peter Sellers, gerisini oturun seyredin. Diyebilirim ki aylardır öyle gülmemiştim. Biz coşup anlattıkça çevre masalardan ters bakışlar üzerimizde toplansa da, kim takar ki lan amına koyarım hepsinin.

Daha fazla bira içemeyecek bir noktaya geldim sonra. Gülmekten şişmiştim. Başka bir içkiye geçmek gibi de bir isteğim yoktu. Olduğum gibi mutluydum. Ait hissediyordum kendimi, yuvamda gibi, onlar etrafımdayken. Aramıza yeni katılan arkadaş da çok kafa bir adamdı. Ben öyle birilerinden kolay kolay hoşlanan biri değilim, ama iki çift laftan sonra kanım ısınıvermişti ona. Ama artık gece kulübü vakti gelmişti ve iki genç ve bekar adamı yollarına gitmeleri için bırakmanın tam zamanıydı. Ayaküstü vedalaşmak için sokağa çıktık. Sevgilimle yan yana durmuş, karşımızdaki iki kişinin yüzüne bakıyorduk. Garip hislere bürünmüştüm birden. Sırayla üçünün de yüzlerine baktım, ifadelerini hazmettim, sonra kamera yükselmeye başladı, fiks. İdrar ve duman kokusunu içime çektim ve ışıktan yoksun, ıslak çapraz sokaklar kadraja girdi. Mutsuz, hiç tanımadığım ama gözüme aşina gelen siyah saçlı, solmuş yüzlü adamlar, hüzünlü gözlerinin makyajı bozulmuş uzun bacaklı kadınlar, yağmur oluklarından fışkırmış yeşillikli dallar, bulutlar arasında boğulmuş gökyüzü, boyası dökülmüş binaları çepeçevre saran zayıf renkli küçük ampuller, hepsi birden bir anda hafızama doluştu. İçimi çektim. Uzun sürdü. Sonra elimi kavradı sıcacık eliyle ve diğer elimizi kullanarak el salladık giderek bizden uzaklaşan iki kişiye. Onların daha tanıyacak çok insanları vardı şu hayatta. Çok kadın vardı yollarını gözleyen… Çok satır vardı yazmalarını bekleyen... Çok günleri vardı daha yaşayacak… Mutluydum, onlar adına.

Sevgilime baktım sonra. Kafamdan geçenleri okuyor, ya da sadece görüyor olabilirdi.

“Bana ilham veren burdaki kokuşmuşluktu. İnsan sadece Beyoğlunda oturup acı çekerek hayatını noktalayabilir. Seneler boyunca benim de yaptığım tam olarak buydu. Pencere camlarından yansıyan ışıkları izleyerek çürüdüm. Buradayken yeteneğe ihtiyacı yok insanın. Yazmak, çizmek, kaydetmek, çalmak ya da oynamak, çocuk oyuncağı... Ruhunu gördüğümü sanmıştım İstanbul’un. Ve onun kuklası olmaktan öteye gitmeye hiç cüret etmemiştim. İçimi oyuyordu ve bu doğaldı. Sorgulamıyordum. Sana rastlayana dek. İçimde hala bir şeyler kalmışken mi sana rastladım, yoksa tamamen tükenmiş bir halde miyim, bunu zaman gösterecek. Kendimle yüzleşmem, içimi kendim deşmem gerek artık ve bunu yapmak için zamanım bol olacak.”

Üç gece önce ilk biramı içerken, sevgilime söylediklerim buydu.

O gece ise sadece şunu söyledim:

“Hadi artık evimize gidelim.”

Sanırım ömrümde kurduğum en güzel cümle buydu.

beyoğlu geceleri 1

2012-01-16T12:04:00.004+02:00

Nevizadedeydik, birinci kat bir balkonda. Sinirliydim,bunalmıştım, üst üste yakıyordum sigaraları. Siyah ceketimi omuzlarıma almıştım, birkaç bardakbiradan sonra içtiğim birkaç kadeh rakıya rağmen hala biraz üşüyordum. Üstelikhava soğuk bile değildi. Ama kafam iyiydi. Sinirlenince kafayı bulmanın ne kadarkolay olduğunu tekrar hatırlamıştım. Buna şaşırıyordum. Tekrar hatırladıklarımayani... Sıfırdan öğrenmekten daha zordu, tekrardan hatırlamak. Ve önce hep–illa ki- yanlış hatırlıyordum. Zamanla geliyordu doğru, beynime akıyordu.Durdurulamaz bir şey.

Aslında pek önemli değildi, anlarsın ya, bira rakı derken,hazır da aylar sonra ilk defa Beyoğlunda takılırken, hiçbir şey pek de önemlideğildi. Çıplak sokaklara taşan müzik, kalabalığın uğultusu… Tuhaftı. Hele de dumanaltı olmuş gökyüzü… Bunu en iyi Beyoğlunda görebilirsiniz. Açık havayı istilaeden duman, ki çoğu insan ciğerinden çıkmıştır. Ayrı ciğerlerden çıkıp da gökyüzündebirbirine yapışan dumanlar….falan filan... Oraları eskisinden farklı bir gözlegördüğüm açıktı, ama eski de eskimişti artık. Üç yılda üç yüzyıl eskimişti.Bazen bir ayda bir asır eskir. Beyoğlu sikko bir yer haline geleli çok olmuştuaslında. Benim için yani. Diğerleri hallerinden memnun görünüyordu. Ne işim varbenim burada, diye kendime sordum sonra. Bi temiz kafayı çekeyim demiştim demek.Yani demiş olmalıyım. Bi temiz kafayı çekeyim eşittir Beyoğlu. Sidik kokankaranlık sokaklar, leş kokulu herifler, zincirleme taksiler, kuyruklar,kuyruklar, koşan kalabalıklar ve benzeri. Bunlar da eşittir Beyoğlu.

Ben Beyoğlunun her karışını hiçbir zaman bilmedim. Banagereken kadar kısmını iyi belledim ama. Sinema, tiyatro, dükkan, ofis bilmem ne...Bana ne. Nerede ne alkol var, ben bi onu bildim. Bunun dışında en çok Çukurcumadayürümeyi sevdim. Galatada dans etmeyi, Tünelde sürünmeyi, Tarlabaşında kaçmayı.Asmalıda poz kesmeyi, Nevizadede otlanmayı, Cihangirde sıkılmayı. Sevdim. Amageçti. Yani artık sevmiyor değilim ama seviyor da değilim. Sevgiden geriyekalan boşlukta duruyor işte Beyoğlu.

Neyse, o gece Nevizade efendide oturmuş içiyordum işte.Anlamsızdı. Müzik, kalabalık, taze balık, sikimden aşağı… Yavaş hatırlıyordumama hatırlıyordum işte: Bi temiz kafayı çekeyim dememiştim, iki bira içelim,fındık fıstık yiyelim, maksat muhabbet olsun demiştim. Oysa kallavi birrestoranda oturuyordum ve garsonlar masayı kuşatmıştı ve fasıl grubu yirmikağıt almadan tepemizden ayrılmıyordu. Karşımda oturan şahıssa saçmalamarekorları kırıyordu. Uzaklardan havalanan sarhoş bir kadın kahkahası kat katolmuş dumanı yırtarak tabağıma konup gözlerimle buluşuyor ve dudaklarımın ucunakadar gelen kelimeleri söze dökememek beni öldürüyordu. Kimseyi kırmakistemiyordum. Ama neden bilmem, bazen insanlar kırılmak ister. Ve eğer onlarızamanı geldiğinde kırmazsanız, kendilerini pek ala bir şey sanır ve sonra sizikırmaya kalkışırlar. Tuhaf denklemlerdir bunlar, üç eşittir bir sonucuna ulaşıpüçün birine toslayabilirsiniz her an.

Ve onun beni kırmasına razıydım. O gece. Denklem yeterincebasit değildi yani. Hislerim vardı işin ucunda. Sonra emek vardı. Onun emeğivardı, benim üzerimde. Kimsenin emeğinin üstüne basıp geçmem ben. Susmaksasusarım, yırtınmaksa yırtınırım. Benden bekleneni yaparım. Fakat o gece...Emeğin amına koyayım, kafayı yememe ramak kaldı. Kendimi içkiye vurdum. Kitapsızrakı, içtikçe ballandı. Sevgilimin yüzünü hayal ettikçe susmak için gerekenkuvveti ancak buldum. Halbuki sevgilim yanımda oturuyordu ve kafamı çevirip onabakacak mecalim yoktu. Sonra onun elini tuttum. Hayalimdeki yüzü, avucumdakieliyle, kıpırdamadan oturdum. Balık kafalarına baktım. Ve onların yağdankavrulmuş sıska bedenlerini izledim. Karşımda oturan kişiyi görmemek için…… Kafamdasıralı on hikaye yazdım. Midemi kasınca gözlerim küçülüyor mu diye denedim. Oracıktaölmemek için üç neden bulmaya çalıştım. Sevgilim ne alemde, ne hissediyor, nedüşünüyor diye merak ettim, ama olur ya, kafamı çevirip ona bakabilirsem, artıksuskun kalamayacağımdan çekindim. Gece yarısına dek sabret kızım dedim. Kendimişartladım. Sabrettim. Direkt sorularda epey saçmaladım ama sarhoşum diye aklımabakılmadı. Gece yarısı olmadan işkence bitti ve karşımda oturan kişi, gitti.

Onu yolcu ettikten sonra Nevizadeye geri dönmek üzere sevgilimleberaber yürümeye koyulduk. Nefes alamıyordum. Ve Beyoğlunda nefes alamamakbenim için hiç de yeni bir şey değildi! Amına koyim! diye bağırdım. Ben böyleişin ta amına koyim! Sokaklar bağıran insanlarla dolu olduğundan kimseninilgisini çekmedim. Bu iyi bir şeydi. Sevgilime baktım. Amına koyim lafı, benimkullanacağım tarz bir küfür değildi. Nedense o gece epey kullandım. Kullandıkçadaha çok sinirlendim. Zira ben yatışmak için okkalı küfür eden biriyimdir. Bu küfürseyavşaktır. Gece boyu sustuğum için kendimi yavşak hissediyordum, ve eh, yavşakküfrediyordum işte. O gece bana yaraşan buymuş demek ki… Velhasıl, sokakta birmasaya ilişip birer bira siparişledik. Kocaman bardaklarda geldi, soğuk sidik.Ve Nevizadede benden başka kimse sarhoş değildi. Ama herkes bi şeyler içiyordu.İnsanlar bardakların ardına saklanmış, birbirilerini gözetliyordu. Tekoturanlar, çift oturanlar, çok oturanlar, çoklu oturanlar, bağırıyorlar,deviriyorlar, gürültülü kahkahalar atıyorlar, kollarını sallıyorlardı.Hiçbirinin eğlendiğini düşünmüyorum. Ben sürekli amına koyuyordum. Sevgilimsesakindi. Onun sıkıldığını düşünüyordum ama o insanüstü bir varlık olduğundan, allahiçin tek mimiğini bile oynatmıyordu. Hayran olmamak elde değildi. Sevgilimeyani. Birlikte geçirdiğimiz yıllar boyunca en iyi anladığım şey, eğer ben biryamuksam, onun amorf olduğuydu. Amorf derken, şekli olmayan demek istedim, ki bazıvakalarda şekilsizlik tüm şekilleri içinde barındırabilir. Büyük ikramiyetutturmak gibi bir şeydi bu benim için. Şansımı seveyim lan ben, amına koyim!

O gece biralarımızı yarım bıraktık ve ardımıza bakmadanBeyoğlunu terk ettik. Resmen kaçtık yani. Bir daha uzun süre buralara adımımıatmam diye düşünüyor, kendi kendime köpürüyordum. Alkol sinirlerimi iyicebozmuştu. Sevgilimin beni terk etmesini bekliyordum. Bunu ona da söyledim. Yani,beni terk edersen bunu anlarım, zira berbat bir haldeyim ve bu halimi görünce banaolan sevginin buhar olup uçmuş olması gerekir, dedim. O ise karşılık olarak benisusturdu. Tavrı ne nazik, ne yumuşak; ne sert, ne anlayışlıydı. Sadece benisusturdu ve götürüp yatırdı. Kabıma sığamayarak uykuya geçtim. Rüyamda bas basbağırıyordum: “İstanbul’un ta amına koymuşum ben. Hayatın amına koymuşum. Benburadan kaçmadım. Burada başarısızlığa uğramadım, kimseye muhtaç olmadım,ahlaksızlık etmedim, eksik kalmadım. Kusura bakma ama eğer SEN, bunlarıanlayamıyorsan, senin de yedi ceddin sittin sülalenin de ta amına koyim!!!!......”

Beş saat sonra uyandığımda güneş gözüme giriyordu. Ve bununolması beni sakinleştiriyordu. Kafamı çevirip sevgilime baktım. Hayır, benigüneşi değil, sevgilimin yüzünü görmek sakinleştiriyordu. Acayip bir şey.

Utanç vericiydi, olup biten. Üzerinde hiç konuşulmadankapanacak bir konuydu. Vakti geldiğinde eyleme geçilecek ve tekrarına izinverilmeyecekti. Asla. Bir iki gün geçti. Süt dökmüş kediye dönmüştüm. Esasensadece çok üzgündüm. İşle meşgul oldum, İstanbul trafiğinde kayboldum, bol vegüzel yemekler yiyip yağmurda ıslandım. Öpüşen papağanlar izledim, her canlınıngünü geldiğinde nasıl da bir üreme güdüsüyle deliye döndüğünü gördüm. Ve anlamakiçin kafa yormadım.

Üç gece sonra yine Beyoğlundaydım.

Billie

2012-01-14T16:24:00.000+02:00

Böyle bir havanın tek anlamı, kışın artık gelmiş olmasıdır.Ve kış demek Billie Holiday demektir.

Soğuktan parmaklarımı hissetmez oldum yine. Saat öğleninbiri. İki saat önce uyandığımda karanlıktı etraf ve hala karanlık. Evleri temelindensökecekmiş gibi esen lodosa rağmen yağmur tepeme inmeye devam ediyor. Ve zemineparalel uçuyor aslında damlalar.

Bu günlerde daha çok yazacağımı düşünüyordum amayanılıyormuşum. Sevgilim beni epey çalıştırıyor. Bundan memnunum aslında... Minikbir rulo fırça kullanarak beyaza boyadığım tahtalar, düşündüğümde içimikıvançla dolduruyor. Ölçüp kestiğim mukavva parçalarını hala öpesim geliyor. Minikpatlıcan dolmaları ise enfes olmuş, tek lokmada mideye indiriyoruz her birini.

Hayat fena değil be… Valla… Kavanozlara doldurduğum kahve, kafamageçirdiğim bere, bir türlü düzene girmeyen okuma odası, ferforje ne güzel birkelime, kısacık tırnaklarım, her uyandığımda havaya dikildiğini görmekten bıkmayacağımısandığım saçlarım, temiz hava, koyu kahverengi botlar, çırpınan deniz,beyazlamış dağlar, kara dumanlar çıkararak sağa sola yalpalayan kamyonlar, deliyedönmüş fenerliler, boş içki şişeleri, yarısı dolu sürahi, yıkanmış ıspanakdemeti, kollarını açmış sünger bobun sarısı, hepsi hayatın devam ettiğini göstermeyeyarıyor sanki. Yaşadığımızı kanıtlıyor. Var olduğumuzu. Ve bazılarımızın direnmeyedevam ettiğini.

Evet, böyle bir havanın tek anlamı, kışın artık gelmişolmasıdır. Ve Billie Holiday’i saymazsanız, kışın öyle pek de güzel bir tarafıyoktur.

bebekcan

2012-01-08T11:36:00.001+02:00

Bebek yoğun bakım odası koridorun en sonunda, sağdakikapının ardındaydı. Anne rolü yaparak içeri sıvışmıştım ve yeğenimi göreli dahaon saniye olmamıştı ki esmer, uzun boylu bir hemşire durumu çakozlayarakbağırmaya başladı.

-“Siiiizzz… Siiizz… Gündüz buraya gelen anneyebenzemiyorsunuz! Anne ve baba dışında HİÇ KİMSEEEEE…….!!!”

Bağırtısı uzun süreceğe benziyordu. Kulaklarımı onunlaflarına tıkayıp, suratıma aptal bir yarım sırıtış ekleyerek beklemeyekoyuldum. Bir ara bebeğin teyzesi olduğumu söyledim. İşe yaramadı tabii, hatunesaslı kızmıştı. Fakat bunun üzerinde kafayı yormaya değmezdi. Yeğenimi görmüş,daha görür görmez de gevşemiştim. İçim boşalmıştı sanki, tuhaf bir şey. Hatunbağırdıkça hissizleşiyordum, kısa bir süre sonra yarı sırıtan aptal bir duvaradönüştüm. Böyle zamanlarda hep yaptığım gibi uzaklara bakıp, dalıp gitmişim. Taki, uzaktaki bir duvarın dibinde yatan miniminnacık pembecik bir ŞEYin kımılkımıl oynadığını fark edene kadar. Birdenbire görmüştüm onu ve esaslı bir şokdalgası inmişti üzerime, gözlerimi kısıp odaklandım ve fakat gördüklerimdenhiçbir anlam çıkaramadım.

-“Bu, bu, bu, nedir bu, tanrı aşkına?” demişim. Bir elimi demedet umar gibi hemşireye ve yeğenimin babasına uzatmışım. Gözlerimi ayırmadankımıl kımıl oynayan o ŞEYi izliyordum, hemşirenin sustuğunu ayrımsadım sonra, yeğeniminbabası güldü, babaya baktım, o da bana baktı, “aman ya rabbim” dedim ve dayanamayıpkahkahayı bastım.

-“O ŞEY bir bebek.” dedi, kısa boylu, sevimli suratlı birhemşire, o da kikirdiyordu.

-“Buranın maskotuymuş o, acayip bir şey, yani…” dedi babagülerek.

Esmer cadaloz hemşireburnunu havaya dikip siktir olup gitti.

-“Henüz altı aylık, dokuz ayı doldurana dek burada kalacak.”dedi sevimli hemşire.

-Vayyyanasını…” demişim.

Yirmi santim boyu, ya vardı ya yoktu. On santimi bacaktı, veher iki bacağını da hooop kaldırıverip neredeyse başına değdiriyor, sonratekrar indiriyor ve tekrar kaldırıyordu. İki eliyle de uzanmış, havada görünmeyeniki minik topu yakalamak istercesine ha gayret uğraşıyor, bacaklar bir aşağıbir yukarı gidip gelirken kalçasının yanlarında duran buruş buruş pembe etleriyukarı aşağı oynuyordu. Yüzünde bitmez bir sırıtış vardı, eliyle bazen “gelgel” yapıyordu. Tanrılar şahidimdir ki, onu öyle görünce aklımı kaçıracağımsandım. Yani, şaka gibi ama gerçek ya da gerçek gibi ama şaka bir durumdu bu.

-“Ne lan bu?” demişim.

Herkes kahkahayı bastı. Esmer cadaloz kafasını bir bankonun üstünden uzatıp,

-“Çıkın artık burdan.” dedi. Hayret, bağırmamıştı. Bağırsada haklıydı aslında, biliyordum, bu yüzden ona hiç kızmamıştım. Kendimekızmıştım. İnsan on saatlik yoldan gelip, otogarlar, havaalanları derken otobüs,uçak, taksi, araba ve bilumum bekleme koltuklarını geride bırakıp, üzerineyapışmış olanca pisliği üzerinde taşıyarak bir “bebek yoğun bakım odasına”girmemeliydi. Aklım ne cehenneme gitmişti ki benim? Nihayet dile gelip,bilinçli bir cümle kurdum.

-“Çok özür dilerim, içeri girmemem gerekirdi. … Anlayışınıziçin teşekkür ederim. … Bir daha olmayacak.” dedim ve kapıya yöneldim. Sonrakigünler için iyi bir yatırım yapmış olduğumun hiç farkında değildim.

Kapıdan çıktım, koridoru koşar adım geçip, kardeşiminyattığı odaya daldım. Beni gülerek karşıladı.

-“Nooldu?” diye sordu. Hala gülümsüyordu. Ona olanlarıanlattım.

-“Evet, biz de gördük onu, çok tatlı bir kız.” dedi.

-“Kız mı?” demişim. Hiç bakmamıştım ki kız mı oğlan mı diye.Hiç aklıma gelmemişti. Duyunca içimden bir şeyler koptu.

-“Yahu,” dedim gülerek, “iyi ettin bir bebek yaptın, çokistiyordun, eyvallah, ailemize bir can kattın. Var olasın. İyi de, ne demeyebir kız doğurmadın ki?”

-“Ay anam ne bileyim, ben de şaştım kaldım.”

Uzanıp elini tuttum. Sıcacıktı. Yumuşacıktı. Çok güzeldi. Birtaneydi. Ben sedyede yatarken uzanıp elimi tutuşu geldi aklıma. O vakit hiçbirimizsıcak, yumuşak ya da güzel değildik. Bir tane, hiç değildik.

-“Anne mi oldun lan sen?” diye fısıldadım.

-“Hı hı…” deyip kafasını öne arkaya salladı. Ağlayacağızsandım bir an. Sonra anladım ki, bir can bin can katıyor bünyeye, daha birsağlam duruyor insan.

-“Eeee, nerde yatacam ben, on saatlik yoldan geldim, ölcemyorgunluktan.”

-“Kanepe var orda bak. … Hemen yatacak mısın?”

-“Mümkün değil. Dedikodu lazım.”

-“Hi hi hi…” diye güldü. “Laf çok, ay ay ayyy, laf çook…”

Onu çok güldürmemek lazımdı, dikişleri acıyordu, ama eldengelen bir şey yoktu. Hemen söze giriştim.

bazen ve siktir ediyorum

2012-01-06T12:11:00.000+02:00

Bazen kendimi acındırmak istiyorum. Yaşadıklarımı veyaptıklarımı öyle dümdüz yazabilsem, bu kendiliğinden olacak bir şey olurduherhalde. Fakat yazamıyorum öyle dümdüz, “sabah kalktım –günaydın-, öğle yemeğiyedim –afiyet olsun-, akşam geç yattım – iyi geceler-, çok acı çekiyorum –allahiyiliğini versin-” tarzı bana göre değil. Bunları zaten hepimiz yapıyoruz ve neyazınsal, ne de düşünsel olarak bunların kaydedilmeye değer bir tarafı yok. Banaüzerinde enikonu düşünmeye gerek bırakmadan bilgisayar başına geçip tuşlaravurmamı sağlayacak ayrıntılar gerek. Gönül isterdi ki bu ayrıntılarıyakalamakta kıtlık falan yaşayayım. Ama nerdee? Şimdi mesela, yorgunluktanbedenim ikiye kırılırken ve bilgisayarı masaya taşırken bile iki kere sakatlıktehlikesi geçirmişken, hiçbir şeyi umursamadan sadece yazıyorum. Çünkü kendimimüthiş hissediyorum ve lanet olası kelimeler içimden taşıyor.

On yedi aydır işsizim, tek bir meziyetim bile dağ başındafayda sağlamıyor, yeğenimi annesinin kucağında bin küsur kilometre ötedebırakmışım, altı ayda iki kere ev taşımış, sekiz kere memlekete, on sekiz kereistanbul’a, yirmi sekiz kere izmir’e, tanrı bilir kaç sekiz kere başka nereleregitmişim, soğuktan donmuş, sıcaktan yanmışım. Eee, yani, ne olmuş? Bir bokparçasından az biraz daha değerliyim ve kendimi müthiş hissediyorum. Yorgunluktangebereceğim gün yakındır ve kendimi yeni açmış bir çiçek gibi dipdiri duyumsuyorum.Geleceğe baktığımda gördüğüm boşluktan ürküyorum ve heyecandan heyecana koşuyorum.İçine ettiğimin hard diski tüm kıymetli film ve musikilerimi silmiş ve ben makyajyapıp saçlarımı fönlüyorum. Her gün dans ediyorum. Perdeler açık yaşıyorum,yemek yiyorum, sevgilimle güreşiyor, onu gıdıklıyor, sonra soyuyor vesoyunuyorum. Kim görmüş, kim ne demiş, küçük yer, büyük yer, köy, kasaba, kent,amaaaan, popomdan aşağı kasımpaşa. Yırtındım lan ben bugünlere gelebilmek için.Sağ kalmak ve şu yaptıklarımı ‘yapabildiğimi’ görmek için. Sorunsuz insanyoktur o zaman sorunsuz hayat da yok demektir, ve yorgunlukmuş, işmiş, güçmüş, hasretmiş,eyvallah, nasılsa bunlarla da başa çıkarız. Sizin kıstaslarınızı bilmem amabenim kendi evimde ve sevdiğim kişilerle beraber olduğum müddetçe üstesindengelemeyeceğim tek bir halt bile yok lan. O yüzden siktir ediyorum kendimi sizeacındırmayı. Pırıl bir güneş var dışarıda, bir şişe su alıp yollanıyorumyavaştan.

bilgi

2012-01-02T13:11:00.000+02:00

İstanbul’dan taşındığımızdan beri kışın nasıl ısınacağımınderdindeydim. Benim gibi soğukla arası hiç iyi olmayan biri için üzerindetasalanmaya değer, çok büyük bir sorundu bu. Dağ başında insan nasıl ısınır? Busorunun yanıtını en aşağı beş ay düşünmüşümdür. Tabii ki bir sonuca ulaşamadım.Ve kış aniden bastırdığında eşekten düşmüşe döndüm. Koca bir yazı sadecedüşünerek ve tanrı rızası için tek bir şey bile yapmadan geçirmiştim. Soğuktantitrediğim, klimaya küfredip durduğum ve yorganın altından çıkmayı kesinkesreddettiğim üç beş haftanın sonunda eşim olaya el attı -ki o, sıcakla arası hiçiyi olmayan biridir. Sorun nasıl çözüldü, tam anlayamadım, ama sorun büyükölçüde çözüldü. Sonra annem geldi ve gelirken yanında getirdiği tek bir parça eşyaile olaya o da el atmış oldu, sorun tamamen ve mükemmel bir biçimde çözüldü. Tabiidirki buz tutmuş bedenimi soğuktan arındırmak için günler geçmesi gerekti. Sabrettiler,eşim ve annem. Isındığımı annem göremedi ama telefonda duyup rahatladı. Isındığımıeşim gördü ve sizi temin ederim ki tarafımdan müthiş şekilde ödüllendirildi.

Bu ısınma mevzusunun sanal dünyayı ilgilendiren kısmı ise, bilgisayarbaşında daha çok vakit geçirebilecek olmam, yani daha çok yazacak olmamdır. Buda jayne’in payına bir iki tuhaf hikaye daha düşebilir demek oluyor. Bu haberiduyunca aranızda sevinenler ve üzülenler olacağını tahmin edebiliyorum. Bilmelisinizki, hepinize sıcacık gülümsüyorum. Fakat herhalde yazacaklarımın sıcacıkolmayacağını kolaylıkla tahmin edebilirsiniz. Tabii bir de şu var ki, sayılıgün önce teyze oldum ve heyecandan fıttırıp sapıtmış haldeyim. Teyzeliksıfatını sindirene dek gökyüzünden hepiniz için bulutlar, bazılarınız için deayrıca yıldızlar toplayacağım. Jayne benim bir parçam oldu, bundan böylekendimi daha açık etmeye ve böylece sır dolu dedikodulara malzeme olmamayaçalışacağım. Yardıma ihtiyaç duyacağımı sanıyorum, belli bazı konularda. Takdiredersiniz ki, fiziksel buzlarımı bile kendim eritemezken, ruhsal buzlarımıkendim eritmem söz konusu bile olmayacaktır. Ve bilmelisiniz ki bu yardımısizden değil, bir ya da birkaç seans olarak Henry Miller ve o kör olmayasıcaCeliné’den alacağım. Paslanan zekamı en iyi temizleyenler her zaman bu iki deliolmuştur ne de olsa.

Demek istediğim şu ki, yaklaşık bir yıllık bir aradan sonra,artık zamanı geldi. Çalışmanın, yazmanın, koşturmanın ve paylaşmanın zamanı… Belkide, sadece, hayata dönüşün zamanı… Hadi kalın sağlıcakla şimdi.

vakit kaybı ve kahvaltı

2012-01-01T13:59:00.000+02:00

Hayata dair çoğu zımbırtı amma da büyük vakit kaybıdır... Malgibi oturup televizyona bakmak mesela, ya da her gün yinelenen mesai, aynaönünde boyanarak, taranarak ya da tıraşlanarak geçirilen her dakika, ömürtörpüsü trafik, bilet kuyrukları, havaalanı bekleyişleri, market alışverişleri…Canından bezdirir insanı bunları yapmak, daha doğrusu yapmak zorunda kalmak.Yine de benim için en berbatı, tuhaftır ki, kahvaltıya gitmektir. Yerlerdesürünüp kendi kendime debelenmeyi, hatta saçımı başımı yolmayı, bir pazarsabahı kahvaltısına gitmeye beş yüz bin kere tercih ederim.

Eşimle ilk tanıştığımız zamanlarda ona, “Bi gün uyanıp da banahadi kahvaltıya gidelim deme de, ne dersen de…” dediğimi hatırlıyorum. Bir pazarsabahıydı. Kısa bir açıklamaya girişmek zorunda kalmıştım sonra. Pazar günlerisadece uyku ve pineklemek ile eş anlamlıdır falan filan… Üstelik bir de bebekmevzusu var ki, bir felaket. Bir manzara düşünün: Uykusuz ve yaşama hasretanalar ve sıkıntıdan sapıtmışa benzeyen babalar, ellerinin altında bir puset,pusetin içinde bebek, bir masanın etrafında toplaşmış, güya kahvaltı ediyor. İştebu manzaraya katlanamam ben! Manzara bazen bebek ağlamasıyla sesli bir halalır, bazense –kimi nadir durumlarda ve eğer çok şanslıysanız- sessiz devam eder.Her koşulda katlanılmazdır: Normal insan kalabalığı... Normal insankonuşmaları… Normal bebek ağlaması… Normal insan ağız şıpırtıları… Normalinsanın ta kendisi… İşte, karşında kaşlarımı çatmış, her an ruhumu teslimedebilecekmişim gibi kasılmış oturuyorsam, sebebi budur. Lütfen beni kahvaltıyagitmeye mecbur bırakmayın. Ve lütfen beni bebeklerden uzak tutun (yeğenimhariç). Madem bunları yapamayacaksınız, rica ediyorum bari önüme iki birakoyun. İncir reçeliyle bira içmeyi denemekten memnuniyet duymaya çalışacağıma veufak da olsa gülümseyeceğime söz veririm bak o zaman.

Famous Blue Raincoat

2011-12-30T18:21:00.002+02:00

Edith Piaf, babamın biricik aşkıydı. Onu dinlerken kendindengeçer, bazen dayanamaz, ona sözlerde eşlik ederdi. Bir şarkı bitip diğeribaşladığında derin derin iç geçirir, başını sanki aralarında bir yol açmakistermiş gibi duvarlara doğru sallar, gözleriyle de o yolu açardı. Babamınhapsolmuş biri olduğunu bana anlatan tek şeydi Edith Piaf’ın sesi. Ne zamanismi geçse alt dudağını büzüp yanaklarını buruşturarak “Ah” ya da “Oh” der,sonra biraz bekleyip Piaf’la ilgili bir hikaye anlatırdı. Her seferinde başkabir hikaye. Bu yüzden olacak, yılda birkaç kereden fazla Piaf dinlemezdi. Enazından bizim de duyacağımız zamanlarda.

Babam sert bir adamdı.

Bazen gökyüzüne baktığımda onun yüzünü görmek artık benişaşırtmıyor. Ömrümde gördüğüm yıldızlara ulaşmış tek kişi hala onun takendisidir ne de olsa. Bana hiç bilmediğim şeyler söyleyen, üç sıralıcümlesiyle ayaklarımı yerden kesen, çoğu zaman ayaklarına kapanmak istediğimbiridir o. Ondan daha özel birini hayatımda hiç tanımadım. Herhalde hiç tanımamda artık. Böyle birinin kızı değil de can dostu olmak isterdim, fakat seçmeşansım hiç olmadı. Onun adım adım beni delirtmesini izlerken, ona olanhayranlığımı her zaman ve her şartta korudum. En az onun kadar “farkındaydım”, nede olsa.

Bu cümleleri yazarken salak gibi bir iki gözyaşı döktüğümütahmin edebilirsiniz sanırım. Son on yılda iki kere onun hayata mucize dönüşünügörüp, hastane bahçelerinde mutluluktan fenalık geçirmiş biriyim ben. Ve halabazen onun öldüğünü düşlüyorum. Çocukluğum ergenliğimle, ergenliğimyetişkinliğimle savaşıyor. Onsuz bir hayat isteği, onsuz bir hayatın ne dereceyavan olacağı gerçeğiyle temelinden sarsılıyor. Aşk ve nefret, sevgi ve nefret,şefkat ve reddediş, hayranlık ve aşk, hepsi sadece iç içe geçmiş kavramlar, oysaki ortada tek bir gerçek var: ben babamsız bir yaşamı düşünemem. On sekizyaşımdan beri itinayla ondan kaçmama -ve onun bilerek bana bunu yapmam içinizin vermesine- rağmen, ona her şeyimle bağlıyım. Ben onun sadece bir parçasıdeğil, aynı zamanda onun ta kendisiyim.

Evet, babamı özledim. Onun onca yalnızlığı içinde odasınınpenceresinden havaalanının ışıklarını gözlediğini ve nerede yanlış yaptığınıkendine sorduğunu görür gibi oluyorum. Bunun düşüncesi bile beni perişan etmeyeyetiyor. Onun yaşına olur da gelirsem, ben de aynı yerde aynı şeyleri düşünüyorolmaktan çekiniyorum. Neden, dünyayı yerinden oynatmaya ramak kalmışken,vazgeçip kendi kabuğumuza çekildik? Neden sıradanı oynadık? …..Gibi yaptık?

Bunun bir cevabı olduğunu sanmıyorum.

Şu anda, konforlu evimde oturmuş, kışın tam ortasında,sıcacık bir havayla çevrelenmişken, ant içiyorum ki, ben sıradanı oynamayacak,ve bunun bedeli her ne ise, bunu ödeyeceğim. Eğer iş, beni yetmiş yaşımda pencereönlerinde uçak ışıklarını salt izlemekle yetinmek zorunda kalacağım bir noktayagötürecek olsa bile, buna razıyım. Çünkü artık özümü reddetmekten yoruldum.

2012 yılı, sırf bunun için gelsin diyorum. Famous BlueRaincoat.

iteration 2

2011-11-18T08:59:00.001+02:00

Tavanı izliyordum yine. Sabahın körü olmalıydı, saat altı,belki de yedi, önemli değil. Bakışlarımı sağa çevirdiğimde güneşigörebiliyordum. Kendimi dingin hissediyordum, ama tuhaftır ki kafamdan aynıanda elli bin düşünce geçiyordu. Güneş parlıyorsa hayat devam ediyor demekti vegerisini salla gitsin.

Kahve çekiyordu canım, iki de sigara. Sabahları özellikle buikilinin üstüne iki de ufak elma yersem, o gün benden alası olmazdı. Gerçi sonzamanlarda Antakya hurmasına kafayı takmıştım ya, o da sabahları yenilipyutulmaz bir şeydi. Neyse…

Yataktan kalktım ve gidip de kendime bir kahve yapmadım. Birbardak suyu tepeme dikip üstüne bir sigara yaktım. Ev güneşle doluydu. Buzdolabımeyveyle. Gidip bir temiz sıçtım. Ilık suyla elimi yüzümü yıkadım, dişlerimifırçaladım. Sızlayan kasıklarıma bir göz atıp, acaba hamile miyim diyedüşündüm. Ve gidip bir kahve yaptım, fincana üç şeker attım, uzun bir sürekarıştırdım. Kahveden bir yudum alıp yüzümü buruşturdum. Bok gibi olmuştu. Ayaklarımısürüyerek bilgisayarın başına gittim. Bilgisayarı açtım ve alet, gök gürültüsügibi bir sesle çalışmaya başladı. Donanım uzmanları beni anlamaktan acizdiler. Balkonkapısını açarken bunu düşünüyordum. Güneş ayaklarıma vurur vurmaz ısınıvermiştim.Yeni bir pil ve yeni bir fan demiştim. Çok zor bir iş olmalıydı bunlarısağlamak. Bilgisayarın başına kuruldum, kahveden içmek için kendimi zorladım.Üçüncü yudumda tadı eskisi kadar kötü gelmemeye başladı. Şeker boğazımıyakıyordu sadece. Su yudumluyordum. Yazmaya harcayacağım vakti, bir yudumkahve, bir yudum su, bir fırt sigara arasına sıkıştırıyordum. Ellerim hiçdurmadan işliyordu. Tam da dışarıdan bir at arabası geçiyordu ki, fan birdensustu. Şüphe içinde ekrana bakakaldım. Sanki ekranda bir yazı belirecek vebilgisayarla aramda ilk defa çift taraflı bir paylaşım yaşanacaktı: Azarı yiyiverecektim.Birkaç uzun saniye için, gerçekten de bunun olmasını bekledim. Sonra ellerim yineişlemeye başladı. Dışarıdan bir otomobil geçti. Umursamadım. Güneş… Parlıyordu.

Biriyle beraber yıllarınızı geçirmeye başladığınızda, sevgiderinleşip farklılaşıyor, onun içinize saldığı kökün izlerini her yerinizde vene yana baksanız görür ve hisseder oluyorsunuz. Öyle ki, bu muhteşem duygununhakkını en iyi şekilde vermek istemeye başlıyorsunuz. Fakat kendi sorunlarınız sevgininönüne geçmeye başlarsa, olur ya, işte o zaman kendi sorunlarınızı ortadankaldırmaktan başka yapabileceğiniz bir şey kalmıyor çünkü öylesi bir sevgidenkimse vazgeçemez.

Bugünlerde kendimi iletişim ve insanlık özürlü, iki ayaklıbir makine olarak tanımlıyorum.

p.s. siktiret

2011-11-16T08:19:00.001+02:00

Bugün, tam da şu anda, hazır babalar gibi ısınmışken, üzerindeiki büklüm oturduğum deri koltukta, bir anda devleşip, kollarımı bile sıvamayagerek duymadan, bir sürü güzel şey, ve bir sürü çirkin şey yazabilirim. Yarı dolubira bardağı bana eşlik ederken, dışarıda kopan feci fırtınanın sesi müziğimolur, sigara dumanı genzimi okşar ve kurumuş parmaklarım gereksiz birerayrıntıya dönüşür. Yazarken kaybolmak, öyle ki, sonunda kendim bir dizi satıradönüşmek… Bunu yapmanın ne bir gereği, ne de önemi var artık. Hayatın içindekayboldum, hayatın içine hapsoldum. Önden gidenler, arkadan gelenler, balıklamadalanlar, umursayanlar ve umursamayanlar, bilmeli ki, ben, son on yıldır, kendimden,insanlıktan usandığımdan daha çok usandım.

8888

2011-11-05T10:13:00.000+02:00

Bayramı siktiredin, annem geliyor lan… Tatil dediğin güzelşey, karşılıklı oturup birer türk kahvesi içerken bunu daha iyi anlayacağım. Felektenbir iki gün, en güzelinden kırmızı şarap, fındık fıstıklı lokum, nane likörü veçikolata… Süt kokusu.

Kurban bayramlarında sokağa çıkmak bana yasaktır, birbiriardına kesilen hayvanları kan revan içinde görünce sağa sola saldırma huyumdanvazgeçmediğim için. Eh, bu bayramda da dört duvar arasına kapanıp, boş kaldıkçasekizbinsekizyüzseksensekiz tane film izleyecek ve kan kokusundan mümkünmertebe uzak durmaya çalışacağım.

Bakalım becerebilecek miyim?

duy da inanma

2011-11-01T10:27:00.001+02:00

Düşündüğümde, içimde çırpınan ve durmadan havalanmak isteyen bir çift kanatın hep olduğunu biliyorum. Bunu söylemek kadar yazmak da bana sıkıcı geliyor. O kanatları bugüne değin çok az ve nadir koşullarda budamaya uğraşmışlığım oldu. Son yıllarda ise tamamen özgür bıraktığım bu kanatların, aslında kanat olmadığını, belki de sadece bir çift balta falan olduğunu yeni yeni anlıyorum. Bir ormanda bir çift balta çok işinize yarayabilir ama Beyoğlunda mesela, bir çift balta anlamsızdır.
Demek istediğim… değişim ve adaptasyon süreci…

… sil baştan başlamaktadır.

Ve kimsenin bu konuda yapabileceği bir şey bulunmamaktadır.

iteration 51

2011-10-27T11:54:00.000+03:00

Hava güneşli, neredeyse muhteşem… Dağlardan görünen deniz uzak bir yerlerde gökyüzüne karışıyor. Mavi ve beyaz bu kadar mı birbirine yakışırmış… Edebi hisler geliyor üzerime onları öyle görünce. Savuşturmaya ve üzerimden atmaya çalışıyorum edebiyatı. Sonu acıyla bitecek bir gösteriye dönüşecek nasıl olsa. Sadece huzurun keyfini çıkarmaya çalışıyorum. Alışılmadık bir hissin tadını ne derece çıkarabiliyorum bilmem ama huzuru hissetmek, güneşten ısınan kemiklerimi hissetmeye benziyor. Yavaş yavaş gevşetiyor, bir noktada öylece kıpırtısız bırakıyor, ve sonra gökkuşağının renkleri zihnimi bürüyor. Zaman duruyor ve belki dünya da.

Müziğe karşı olan gereksinimim gün geçtikçe azalıyor. Sessizliğe kulak kabartmayı öğreniyorum sanırım. Sessizliğin içinde hafif hışırtılar var hep. Bazen yaprak, bazen kanat, bazense dalga hışırtıları. Aniden tarlamaya başlamazsa bir traktör, öylece durup akşamı bekleyebilirim güneşin altında. Ama bir traktör illa ki tarlıyor. Onların nereden çıktıklarını ve nereye gittiklerini merak ediyorum bazen. Sonra unutuyorum. İlla ki bir işe yarıyor olmalılar.

Kendime biraz olsun geldiğim zamanlarda köyleri gezmeye çıkıyorum. Küçük köyler, büyük köyler, yokuş köyler, düzayak köyler, yeşil köyler, çorak köyler. İnsanlar hep aynı ama. Sarı saçlı erkekler sigara içerek etrafa bakınıyor. Esmer erkekler de sigara içiyor ama sarışınlar kadar gözüme batmıyor. Kadınların başı bağlı, bacakları şalvarlı. İnce değiller ama çevikler. Bazıları öyle bir sigara içiyor ki görseniz şaşarsınız. Duruşlarında Marlene Dietrich’i anımsatan bir haller var. Hatta ondan pek bir farkları olmadığı pekala söylenebilir. Bana çok çekici geliyor o halleri. Tek kat evleri de öyle –ki her evin tepesinde bir çanak anten var. Uzun uzun ağaçlı bahçeler evleri kuşatıyor, bahçelerdeki tahta kerevetlerin minderleri sonbaharla birlikte yok olmuş. Ağaçlar altındaki çıplak kerevetlerin önündeki çıplak tahta masalar rüzgarla beraber hafifçe sallanıyor. Etraflarında kimsecikler yok. Çoğu kadın pazarda tüm gün sebze meyve satıyor. Çocuklar okulda. Erkekler inşaat yapıyor, tuğla taşıyor, harç kürüyor, çuvallarla malzeme taşıyor –ama çoğunlukla öylece dikilip sigara içiyor ve fiskos yapıyor. Traktörler durmadan tarlıyor, özellikle öğleden sonraları. Sahilde yaşayanlar her gün öğleye kadar uyurken, köydekiler sabah yedide işbaşı yapıyor. Kimse halinden şikayetçi değil. Şikayet etmek için konuşmak gerek. Seksen yaşındaki bunamış ihtiyar adamlar bazen konuşuyor aslında, ama onların da ne dediği anlaşılmıyor. Tut ki anlaşıldı, söyledikleri bir önem teşkil etmeyecek kadar saçma oluyor. Seksen yaşındaki kadınlarsa kesinlikle çok ihtiyarlar ama hiçbiri bunamışa benzemiyor. Sessizce alışveriş yaparken görüyorum onları, sahildekilerin kapşonu, köydekilerin başörtüsü var. Dört elma, sekiz mandalina, iki nar, iki tek pırasa, dört havuç, iki turp, altı domates, üç limon alıyorlar. Adet sayısı sadece limonda tek sayı oluyor. Onların neredeyse hiç konuşmadan dört yumurta aldıklarını görüyorum. Biraz peynir ve minik kaplarda yoğurt. Öyle yaşlılar ki… Anlatması zor. İtina ediyor onlara herkes. Sigara içen Marlene dietrich’ler hariç. Onlarda kimseye itina edecek ya da saygı gösterecek göz yok. Kendi aralarında kapışıyorlar bazen. Şalvarlarını elleriyle tutup dizlerine kadar çekerek birbirlerinin üzerine bir yürümeleri var ki, Çingeneler bile durakalıp onları izlemekten kendilerini alamıyor.

Kadınları uzaktan izlemeyi çok seviyorum. Arkalarında hep bir iz bırakarak ilerliyorlar. Erkeklerde ise ilgi çekici tek şey fiskosa olan düşkünlükleri, hiçbir fırsatı es geçmeden suratlarında pis bir sırıtışla mırıl mırıl konuşuyorlar. Ve bunun dışında neredeyse görünmez derecede silikler. Şehirlerdeki ve köylerdeki erkeklerin temelde birbirlerine ne çok benzediklerini görmek beni biraz şaşırtıyor. Fakat istisnalar olduğunu biliyorum. Ve bunu bilmek içimi rahatlatıyor.

Limon ağaçlarının üstü oyuncak limonlarla dolu, öyle fosforlu bir sarı renkteler ki, dakikalarca bir limon ağacının önünde durup öylece minik limonlara bakıyorum. Tam daire şeklindeler, sanırım olgunlaşırken elips oluyorlar ya da hiç de öyle değil, bilmiyorum ve öğrenmek de istemiyorum. Yere düşen bir tam daireyi elime alıp kokluyorum, hafif bir limon kokusu var gibi, sanki. Fosforlu sarı renk polen gibi elime bulaşıp yayılıyor ve benim de beden rengimi sarıya çeviriyor bir an. Dayanamıyorum. Elimde minik limonla, limon satan bir amcaya sokuluyorum. Onun limonları gerçekten limon, elips ve açık sarı ve gerçek kabuğu var. Elimdekini göstererek “Bu bir limon mu?” diye fısıldıyorum. Amca bir poşete limon dolduruyor, “Kilosu bir lira.” diyor. Ona derdimi anlatmam zor oluyor. Ama sonunda anlıyor ve manyakçasına cahil bir insan olduğumu ve bana sonsuz acıdığını belli eden bir yüz buruşturmasıyla “Limon ya işteee…” diye bağırıyor. Amcadan limon almayacaksam tezgahının önünü kapatmamalıyım. Onu boşuna meşgul edip yormamalıyım. Bunları anlayıp elimde minik limon -artık onun bir limon olduğundan eminim-, zeytinliklere doğru yürümeye başlıyorum. Önüme ilk çıkan kavakların altında oturup bir sigara içiyorum. Sigarayı bırakmalıyım, diye düşünüyorum, limonu cebime, sigara paketinin yanına koyarken. Fakat bu artık çok eskimiş bir hikaye. Doya doya içiyorum sigarayı. O an ben de bir Marlene Dietrich olabilirim. Yani, keşke olabilseydim. İstanbul’dan geriye kalan bir posayım oysa ki. Yüzüm hala sarı. Yanaklarım allık sürünce al al. Beyoğlu gözümün önüne geliyor ve midem ekşiyor. Buz gibi bir ellilik içerdim o an, eğer Beyoğlu’nda olsaydım. Ama değilim ve iyi ki değilim. Çünkü yapmak istediğim bu değil: Mecburiyetten bir ellilik içmek.

Yapmak istediğim, keyfime göre kaybolmak. Ağır ağır yürüyerek vardığım zeytinliğin içinde kaybolduğumda fark ediyorum bunu. Sakinleşiyorum, kaybolunca. İstanbul’da hudutlar dahilinde geçirdiğim senelerin sonunda, en çok buna gereksiniyorum. Hudutsuzluğa... Başıboş bir kayboluşa… Pencere önlerine değil, ağaç altlarına... Denizi izlemeye değil, denizin içinde, ve denizin üstünde olmaya. Düğümler elbette açılacak. Zamanla. Zamana hükmedebileceğim bir yerde, zamana hükmedebileceğim bir zamandayım. Bundan gerisi………

Kehanete gerek yok.

Neler olacağını hep beraber göreceğiz.

iteration 18

2011-10-23T18:14:00.001+03:00

Şişenin yarısından azı şarap dolu. Güzel Marmara. Geçenlerde bir gece ardı sıra açtığım şarap şişelerinin sonuncusu. İlham verici. İki orta boy kadehe eşit miktarda paylaştırıyorum kalan şarabı. Ve tek hamlede yapıyorum bunu. Bir el alışkanlığı daha edinmiş olduğumu görmek tuhafıma gidiyor. Kalan her şeyi tek hamlede eşit miktarda ikiye bölmek... Tuhaf. Seviniyorum.

Hava ılımaya başladı. Buna da seviniyorum. Soğuk içime işlemişti. Öyle ki hiçbir uzvuma kan gitmediğini hissediyordum. Yavaş yavaş çözülüyorum şimdi. Klima üflüyor. Sigara dumanıyla karışan sıcak hava genzimi yakıyor. Çıt yok. Klimanın hafif uğultusunu saymazsak. Bir tüm haftayı elyaf yorganın altında, yatağın içine girersem ısınır mıyım diye düşünerek geçirdim. Yatak kılıfına tırnaklarımı geçirdim. Biraz çizdim ama yatağın içine girmek için kendime bir yol açamadım. Yatağın üstünde, yorganın altında, öylece kaldım. Kitap okumadım. Televizyon açmadım. Güzeldi, öylece kalmak. Ve güzeldi, –neredeyse- donmak. Soğukta dinginleştim sanki. Baş eğdim. Teslim olmak güzel şey.

son bir yudum

2011-10-21T00:56:00.000+03:00

Kulağımda müzik, masada oturmuş, yazıyorum. Saatler oldu. Sevgilim televizyonda basketbol maçı izliyor. İkimiz de salonda oturuyoruz ve salon sıcacık. Şarap bitince biraya geçtik. Çişimiz gelecek diye ödümüz kopuyor çünkü banyo buz gibi. Sırayla işeyip ellerimizi sabunluyoruz, ve hemen yine çişimiz geliyor. Yine sırayla işeyip ellerimizi sabunluyoruz ve banyodan çıkıyoruz. Yine de içmeye ve işemeye devam ediyoruz. Yoksa nefes alamıyorum ben. Sevgilimse benim kadar zayıf değil. Ama onun gücünü test etmek niyetinde değilim. Gördüğüm kadarı bile bana fazla geliyor zaten. Sadece hayran oluyorum. Aksi elde değil. Basit hayatımın anahtarı onun ellerinde. Onunla beraber hem her şeyim hem hiçbir şey. Sıradan bir ev kadını ya da eğitimli bir işveren, iyi bir okur yazar ya da zırva bir düşünür. Alkolle beraber kabulümdür.

Suya sabuna dokunmadan yaşamaksa… Tanrı cezasını versin, bazen çok zorlaşıyor.

not

2011-10-21T00:17:00.000+03:00

Yani, nasıl desem, ben öyle bomboş geberip gideceğim diye düşünürdüm. Güzelliğin beni terk ettiği noktada, sarkmış göbek yağlarım ve gıdımla bunak bir bok yığını olur, bir deniz kenarına çöreklenir ve kumda debelenerek domates dilenirim.

Fakat kazın ayağı öyle değil.

turp deyip geçme

2011-10-09T09:24:00.002+03:00

Yağmur gecenin üçünde başladı, şimdi saat sekiz ve hala yağıyor. Gece boyunca gözümü kırpmadım. Evin tepesinden gelen garip homurtu, şıkırtı ve tıkırtıları dinleyip, boydan boya ıslanmış manzarayı, yere vuran damlaları falan izledim. İçimdeki boşluğun derinliği karşısında dehşete düşmek isterdim. Belki öfke duymak… Ama olmadı. Öylece, bir direk gibi pencerenin önünde durup günün ışımasını bekledim. Uzun sürmedi.

Yeni ektiğimiz turplardan birinin minicik yeşillendiğini gördüm. Diğerlerini merak ettim sonra, acaba ne zaman yeşillenecekti hepsi? O minicik yeşil turp yaprağına bakarken içimde bir şeylerin kıpırdandığını hissettim. Nihayet.

Yeni taşındığım yerle ilgili sorunlarım var. En basitinden, havaalanına uzak olması canımı sıkıyor. İstanbul’dayken tek uçakla dünyanın her yerine gidebilme lüksüne sahipken, burada kendimi kısıtlanmış, belki de eli kolu bağlanmış hissediyorum. Bir de geçenlerde sevgilim biraz hastalandı mesela, ne yapacağımı şaşırdım. Topu topu soğuk almış ama sen gel de onu bana sor. Özetle, dağ başında olmak birtakım acil durumlarda sıkıntı yaratıyor. Henüz alışamadım. Fakat yağmurların başlamasıyla beraber bahçe daha az ilgi istemeye başladı, deniz kenarları da neredeyse boşaldı. Bunlara hemen alışabileceğimi sanıyorum.

Şimdi elektrik kesildi mesela, buna da ayar oluyorum. Şu satırları bloga koyayım, sonra bi kahve yapıp balkona çıkayım. Biraz ıslanayım, biraz üşüyeyim. Biraz nefes alayım. Töbe.

Hadi kalın sağlıcakla.

Sadece...

2011-10-07T23:43:00.000+03:00

Sarılmıştım ona. Sırtına. Burnumu yerleştirmiştim. Isınmıştı burnum. Pırpır etmişti içim. Tam burnumu koyduğum yerin üstünde. Sigur Ros yazıyordu. Gözlerimi açsam. Açabilsem. Görebilecektim de. Bir milyonuncu kez: Sigur Ros. El yazısıyla. Koyu zemin üzerinde beyaz bir yazı işte... Yazı değil de, kafada bıraktığı iz... Gözlerimi açamadım ama. Yapamadım. Bunu.

Çoğu zaman yapabildiğim tek şey içmek. Yapamadığımda yapabildiğim en iyi şey. Hiçbir şeyliğimin en anlamlı hali… İzlanda müziği çeşit çeşittir. Bense onun en çok kafamdaki hallerini severim. Birden belirir. Hep nettir. Nereden başlayıp nerede biteceğini hiç bilemem. Belki de kestiremem. Beklemek… Bazen heyecan verir.

Her zaman değil.

Ona sarılmıştım. Sırtına. Sigur Ros’un hemen altına yerleştirdiğim burnum… Sıcacık olmuştu. Can yoldaşım. Dedi içimdeki ses. Organlarımdan biri. Dedi içimdeki başka bir ses. Siktir lan, dedim, ikinci sese. Hemen kesildi. Umursamadım. Sadece kokladım. Kürek kemiklerinin arasını... Hayatımı... Tüm hatıratımı... Cümle edebiyatın içine edeyim. Tutunacak başka bir dalım yok ve bu yüzden acınası bir halde değilim. İstediğim müddetçe hayatta kalırım. Hayatta kalmam sadece “ben olmam” şartına bağlı.

Yani….hiçbiriniz beni yokluğunuzla korkutamadınız. Korkutamayacaksınız da. Kürek kemiklerinin arasındaki burnumu kullanarak aldığım en derin nefes, bana dünyanın en büyük mutluluğuyla beraber en büyük kabullenişini de sağladı. Bir milyonuncu kez… Ve Sigur Ros yazıyordu, koyu zeminin üstünde, beyaz el yazısıyla, kapalı göz kapaklarımın ardından onu görebiliyordum.

Ben her şeyi görürüm. Ve sadece sevgidir, doğduğumdan beri aradığım, beni size –sizi bana bağlayan, bulmakla yetinemediğim, tekrar tekrar aradığım, tek şey.

Mazur görün beni bu gece. Kürek kemiklerinin arasına gömmem lazım yine burnumu. Sonra kendimi bulmalıyım. Kaybettiğim yerde.

sıçınca evroka diye bağıracam

2011-09-12T10:12:00.000+03:00

Çamaşır makinesinin altından su sızıyor. Akşamüzeri gördüm, halı suya batmış. Yarım şişe kanyak vardı elimde, halıya baktım, suya baktım, halının üzerinde giderek yayılan lekeye baktım. Dönüp arkamı çıktım. Kanyağı kahveye boca ettim. Yapacak başka işim yoktu. Oturup içtim.

Bazen hayatın içinde sözcüklere yer kalmıyor. Ve sözcükler olmadan eyleme geçmek zor. Ekmek almak için bile olsa evden dışarı çıkmak istemiyorum. Zaten ekmek sevmem. Yolda birileri bana günaydın ya da merhaba falan der diye ödüm kopuyor. Onlara yanıt veremeyebilirim. Uzun günler boyunca hiç konuşmayınca böyle korkulara kapılmak kaçınılmaz. İnsan korkusu. Ekmek kokusuna karışıyor. Neyse ki hepsi dışarıdalar. Benden çok dışarıda...

Salondaki pencereleri geceden kapatıp yatınca içeriye tuhaf bir koku siniyor. Sabah salona girer girmez, sidiğinkine benzer, ekşi bir koku solumak zorunda kalıyorum. Pencereleri açana dek o kokuya tahammül etmek…pek zor değil aslında. Beş dakikada dağılıyor. Ekmek kokusu giriyor içeriye. Yedi gün yirmi dört saat. Mis kokuyor sonra her yer. İyi ki ekmek yemeyi sevmiyorum.

Muz yiyerek besleniyorum son günlerde, bildiğin Anamur muzu, kilosu 2 lira, sekiz tanesi 1 kilo ediyor. İki günde ancak yiyorum 8 muzu. Lezzetliler. Kahveyi artık şekerli içiyorum. İyi besleniyorum sanırım, bundan alası olmaz sanki.

İçime kapanıp kaldım. İçim boş, o yüzden sıkıntı yok. Günler çok çabuk geçer gibi yapıyor. Ama bir hafta çok uzun geçiyor. Kendimi çekici bulmuyorum artık. Son derece sıkıcı biri oldum bi de. Bence bi sakıncası yok. Eşim beni sevmeyi ne zaman kesecek diye kendimle bahse tutuşmuştum geçenlerde. Sessizce bekledim. Ama onun hareketlerinde bi değişiklik olmadı. Sanırım bu bahsi de kaybettim.

Bahis demişken, hafta sonu iddaa oynadım. “Sekiz” liralık kuponum tuttu ve “Altı Lira Otuz Dört Kuruş” kazandım. Sanırım bunun nasıl olduğu hakkında bir süre düşünmem gerekecek.

Kendime taze bir blog açıp yemek tarifleri, aşk acısını bertaraf etme yolları ve erkek tavlama sanatı hakkında ahkam kesmeye başlasam iyi olabilir. Belki bir iki ayakkabı ve kıyafet fotoğrafı da koyarım. Belki gittiğim konser, sinema, tiyatro ve/veya herhangi bir etkinliğin biletini/davetiyesini falan da eklerim, yazar ekler dururum, nasılsa dırdır beleş… Belki de kendime taze bir blog açıp öylece oturur ve boş sayfaya bakarım. Gerçi bunu yapmak için yeni bir blog açmama gerek yok.

Bir şeyleri yitirdiğimi hissediyorum. İçimde bir yerlerde... Aşk bir cinayetse, ben doğuştan katilim. Hem kendimi, hem başkalarını öldürmeye devam ediyorum. Sertaç Ortaç hit bi parça çıkarabilir bak bu cümlelerden.

İyice ıslanmış halı, kıvrılmış bir şekilde duruyor. Su tesisatçısını aradım. Onu arayabilmem için olayın üzerinden dört gün geçmesi gerekti. Birileriyle konuşmam giderek zorlaşıyor. Bu arada muz yemekten kabız oldum ve makarnaya döndüm. Islak halının üzerine terliklerimle bastım, sonra da enfes makarna sosları hazırladım. İşin sırrı sarımsaktaymış. Ama mideye indirdiğim muzlar yüzünden karnım taş gibi. Sıçamamak, sıçamadığınız zamanlarda gerçekten büyük problem. İki günde başıma ağrılar girdi. Götüme ağrıların gireceği gün de yakındır. Sıçınca evroka diye bağıracam. İyi dinlerseniz belki sesimi duyabilirsiniz. Hani, olur ya.

Mart ya da Nisan, 2011. İstanbul.

dibini gör

2011-09-10T09:50:00.000+03:00

Hikaye, evimizi taşıyan adamlara aç mısınız diye sormamla başladı. Saat sabahın dördüydü. Yorgun, şaşkın ve sabırsızdım, ve adamlar açtılar. Esasen eşim ve ben de açtık, bir günden fazla süredir ağzımıza tek lokma koymamıştık. Henüz bir saat öncesine kadar evin içi elli altıya gidiyordu. Boş ve dolu kutular, koli bantları, çöp poşetleri ve kirli bardaklar baktığım her yerdeydi. Onları her gördüğümde aklımı kaçıracak gibi oluyor, birer tekmeyle hepsini teker teker yere devirmek için delice bir istek duyuyordum. Eşimin beni idare edebilmekteki ustalığı sayesinde, taşıma şirketinden adamlar gelene dek kendimi tutmayı başarmış, adamlar geldikten sonra ise iş kontrolümden çıktığı için gevşeyivermiştim. Eşyalar hızla ortalıktan kaybolmaya başlamış, bazılarının gidişini henüz merdivenlerin başındayken görebilmişsem de, çoğunun ne zaman, nasıl gittiğini anlayamamıştım. Hamallık müessesesi her taşınma maceramda beni sil baştan dehşete düşüren bir müessesedir. Bu kez de kolaylıkla dehşete düşmüştüm. O devasa buzdolabını hop diye sırtına alıp o dikçe merdivenlerden indiren adama ben ancak saygılarımı kekeleyebilirim. Velhasıl, eşyaların araca yüklenmesi bittiğinde, adamlara aç olup olmadıklarını sormuştum. Zorla su ve meyve suyu içirmiştim onlara, ama bunca emeğe karşılık her gün bir dana tüketseler ancak kafi gelir diye düşünüyordum.

Eşime adamlara köfte ekmek almaya gideceğimi söyledim. Maksadım ona da karambolden bi yarım ekmek köfte yedirebilmekti. Bir de ayran içse üstüne, ohhh yollarda uyuyup kalırdık artık. Hiç fena olmazdı doğrusu. Taşınma işi zordur ama şehirlerarası taşınmak apayrı, başlı başına bir olaymış. Öğreniyordum maalesef. Ayakta durmaktan ve de salak salak ortalıkta koşuşturmaktan dizlerim titriyor, belim sanki ikiye kırılıyordu. Yine de en fenası uykusuzluktu. En az bir tam gün daha uyuyamayacaktım. Eşim de öyle. Direksiyon başında geçecekti günümüz, akşama da yeni eve taşınacaktı eşyalar.

Eşim gecenin bir saatinde tek başıma sokaklarda dolanmam fikrinden pek hoşlanmasa da, sesini çıkarmadı. Güvenliğimden endişe etmesi hoşuma gidiyordu onun. Kendimi yumurtadan yeni çıkmış gibi hissediyordum. Komikti aslında, büyük şehirlerde yıllarca yalnız yaşamıştım, korunmaya falan ihtiyacım yoktu. İhtiyacım olmadığının bilinmesine rağmen koruma sunulmasıydı asıl hoşuma giden. Ve o gazla açtım pergelleri, denize doğru yürümeye başladım. Hava serin, sokaklar yarı aydınlıktı. Caddeden yürüyor, şehir nüfusunun büyük kısmı gecenin o saatinde trafikten çekildiği için egzozdan nispeten temizlenmiş havayı ciğerlerime dolduruyordum. Son, diye düşünüyordum, işte bitti kızım, gidiyorsun. Aslında pek bir şey hissettiğim söylenemezdi, zira tüm olup bitenler bana hala şaka gibi geliyordu. Hayatım başka bir eksene kaymıştı ve hayatım başka bir eksene kendi kendine kaymış gibiydi. İpler başka bir şeylerin elindeydi sanki. Gitme vaktinin geldiğini bildiren çanlar çalmaya başlamıştı ve gidiyordum işte. Kader - kısmet meselelerine girmek değil de, sadece yürümek istiyordum. Mis gibi kokoreç kokusu burnuma dolup beni kendime getirdiğinde başımı öne eğmiş, sarsak bir yürüyüş tutturmuştum. Kafamı kaldırıp önüme baktığımda sert hatlarıyla yaşlı ve esmer bir Kürt suratı gördüm. Kokoreç dumanının arkasında durmuş, ters ters bana bakıyordu. Ben de ona baktım, gözlerinin içine, ve dayanamayıp tüm içtenliğimle ona gülümsedim. Böyle adamları her zaman çok sevmişimdir. Kanım ısınıverir onları görünce, çünkü bilirim ki beni gözümden tanırlar ve onlarla beraber geçirdiğimiz süre bir dakika da olsa, dost meclisindeyimdir. Bu sefer de öyle oldu, gülümsememle önce şaşıran yaşlı adam beni dikkatle süzdü ve yüzünün sert hatları bir anda yumuşadı. Sonra öyle bir gülümsedi ki, sanki olduğu yerde güneş doğdu.

Yeteri kadar yüksek bir sesle,

-“Merhabalar dayı,” diye ona seslendim,

-“Hoş geldin, ne buyurmuştun?” diye yanıtladı.

Köftecinin az ileride olduğunu bilmeme rağmen,

-“Bana altı köfte ekmek, altı da ayran gerek,” dedim.

-“Oooo, burada sadece kokoreç bulunur, köfteci ileridedir.”

-“Yapma yaa... Napıcaz o zaman?”

-“Ben ayranları vereyim, köfteyi Veli’den alırsın.”

-“Olur. Sağ olasın.”

Çarçabuk doldurdu bir poşetin içine ayranları.

-“Ne kadar borcum?”

-“Altı lira.”

Parayı uzattım, aldı, üstünü verdi.

-“Hayırlı işler.”

-“İyi akşamlar.”

Kafasını horoz gibi ileri uzatarak,

-“Veliiii !”diye seslendi sonra.

Genç bir adam kaldırıma çıkıp bize doğru baktı.

-“Bayana altı köfte at. Bizden olur.” dedi.

-“Eyvallah abi.” Veli’nin Türkçesi düzgündü.

Başımla kokoreççiye sağ ol işareti çakıp yürümeye kaldığım yerden devam ettim. Elimdeki poşet bacaklarıma çarpıp haşur huşur ediyordu. Köfteciye vardığımda on on beş adım ancak atmıştım ama çıkardığım(ız) gürültüden bütün mahalleli uyanmış gibi gerilmiştim. Minik bir hasır tabureye çöküp, yorgun bedenimin attığı sessiz çığlıkları dinlemeye hazırlandım. Veli efendi görünüşlü bir adamdı ve kesinlikle Kürt değildi. Köfte ekmeğe yumulmuş altı yedi kişilik yeni ergenlikten çıkmış bir erkek grubu benim onlara yar olamayacak kadar kartlaşmış olduğumu düşünmüş olacak ki, azgın bakışlarını çabucak üzerimden çekti. Sessiz ve derin bir nefes alıp verdim. Türk erkek grupları seksen yaşında da olsa bir kadına her zaman ve her koşulda askıntı olmaya meyillidir, işte bu yüzden tetikte bir dinlenmeye bıraktım kendimi. Etraf sessizleşmişti, mahallenin ayyaşları ellerinde şarap şişeleriyle salınarak birer birer önümden geçiyordu. İşte o sırada duydum sanırım, boşlukta hafifçe sallanan o tiz kadın sesini. Kafamı acele etmeden çevirip gözlerimle önümdeki ara sokağın karanlıklarını araştırdım. Pisliğin sesini ve kokusunu almak konusunda gelişmiş duyularım sadece “Dikkat.” dedi. Olduğum yerde huzursuzca kıpırdanıp oturuş şeklimi değiştirdim. Erkek grubunun bakışları hemen üzerime toplandı. Onları takmadan sakince karanlığı taramaya devam ettim. Kadını seçmem zor olmadı. Beyazlar giymiş bir fıstıktı. Oturduğum yerden bile güzelliği fark ediliyordu. Karşısında takım elbise giymiş bir erkek vardı, kadından biraz daha uzun boylu, kısa saçlıydı. Tartışıyorlardı. Beden diline bakılırsa fıstık kadın, adamın ağzına sıçıyordu. Kulak kabarttım. Sessizliğin içinde kadının sesi giderek yükseldi, cümleleri enikonu anlaşılır bir hal aldı. “Sen de erkek misin?” diyordu, “Bu yapılır mı, böyle olur mu?” Sağlam bir argümanı vardı anlaşılan. Erkek şapa oturmuştu. Bazen çaresizce elini kolunu salladığını görebiliyordum. Kol düğmeleri ışığı yansıtıyordu. Bazen bir şeyler fısıldıyordu sanırım ama o kadarını duymam imkansızdı. Tartışmaya devam ederek yürümeye başladılar sonra. Nispeten daha yakınıma geldiklerinde sokak lambasının altında durdular. Artık açıkça görülebiliyorlardı. Kadının tiz sesinin caddedekilerin dikkatini çekmesi uzun sürmedi. Kimse karışmadı ama herkes hazırlandı. Sadece kadın, bir tek o hazır değildi. Tuhaftı. Farkında değildi gerçekten. Biteviye konuşuyor, erkeğe hakaretler yağdırıyordu. Bık bık bık bık bık bık, dili sağlam kullanıyordu, diksiyonu düzgündü. Tavırları baskındı, ezip geçiyordu. Ama erkeğin de tez zamanda onu ezip geçeceğini anlayamıyordu bir türlü. Takdir edersiniz ki her insanın bir kırılma noktası vardır ve sokakta herkes eşit hak sahibidir. Evren kimin haklı kimin haksız olduğuna nadiren ve bir noktaya kadar bakar ve ne yazık ki insanoğlunun sağduyusunu kaybedip ilkelliğine dönmesi için kimi zaman üç saniye fazla gelir.

Fıstık gibiydi gerçekten kadın, enfesti. Böyle bir güzelliği takdir etmemek olası değildi. Bir tarafı pişmiş köftelerin kokusu burnuma dolmaya başlamıştı. Bir an önce oradan gitmek istiyordum. Tartışma büyümüş, artık bir kavgaya dönüşmüştü. Evlerde ışıklar yanmaya, pencerelerden kafalar uzanmaya başlamıştı. İnsanlar sokak köşelerinde ve caddede toplanmaya başlamış, söylenerek izliyordu olup biteni. Cep telefonumu çıkarıp üç dakika içinde polisi aramak için hazırlandım. Köfteler daha önce pişerse polisi filan aramama gerek kalmayacak, kavgayı olduğu gibi ardımda bırakıp direkt nakliye aracına doğru yollanacaktım. Senelerce oturduğum caddeden aklımda kalan son görüntülerin kötü olmamasını diliyordum sanırım. Belki de kendimi tutamayıp kavgaya karışmaktan çekiniyordum. Emin değilim. Korkaklıkla cesaret arasında genelde bir iki ufak ayrıntı vardır sadece.

-“Soğan ister misiniz?” diye sordu Veli, evet anlamında başımı salladım. O sırada önce tok bir ses, sonrasındaysa korkunç bir çığlık duyuldu. Veli olduğu yerde havaya sıçradı. Polisi tuşladım, bir beş beş, bilgileri verip telefonu kapattım. Çığlıklar devam ediyordu. Bakmak istemiyordum, çünkü kadın döven erkeklerin beynini dağıtmaya teşebbüs etmek gibi ilkel içgüdülerimin devreye girmesini istemiyordum. Ama dönüp baktım. Ve erkeğin kadına tekme tokat girdiğini, saçlarından tutup yerlerde sürüdüğünü, kadının kafasını avuçlarının içine alıp kaldırımın köşesine vurduğunu, yerde sırt üstü kıvranan kadının karnını üst üste ayak darbeleriyle dümdüz ettiğini izledim. Her şey büyük bir hızla oluyordu. Veli’nin bir ok gibi önümden geçtiğini fark ettiğimde erkeğe doğru ilerliyordum. Onu gebertmekti niyetim. Transa geçmiş gibi caddeyi geçmişim, demek harbi psikopata bağlamış olmalıyım ki bunu yaptığımı hiç hatırlamıyorum. Bakışlarım erkeğe kilitlenmiş, hedefe doğru ilerliyordum ki, erkek birden kadını olduğu gibi bırakarak caddeye paralel bir sokağa doğru koştu ve gözden kayboldu. “Bacım dur!” diyen bir ses beni kolumdan tuttu. Veli’nin erkeğin peşinden koşarak karanlık arka sokağa daldığını gördüm. Kadın böğürerek ağlıyor, çığlıklar atıyor ve kanıyordu. Polisin geldiğini karanlığı bölen mavi ışıktan anladım, kafamı çevirdiğimde kokoreççiyi gördüm, kolumu bırakmıştı artık. Güleç gözleriyle bana baktı kokoreççi, ama yüzünde hüzün vardı. Beni karşıya geçirip tekrar minik hasır tabureye oturttu. Erkek grubu sağa sola dağılmış, öylece dikilerek “vay anasını avradını sikeyim böyle herifin, naaptı kıza” diyordu. Köftelerin kokusu burnuma geliyordu. Veli ortada yoktu. Kadın hiç durmadan bağırıyordu. Nasıl olduysa ayağa kalkmış, kalkabilmişti. “Çantam! Çantam!” diyor, hıçkırıklara boğuluyor, başına gelenlere inanamıyordu. Kokoreççi omzuma tek bir kere hafifçe vurup ocağının başına gitmek üzere ilerlemeye koyulmuştu. Sessiz ve derin bir nefes aldım. “Aklın nerede senin?” dedi beynim. Ve kendime geldim. Ayağa kalkıp kadını alıcı gözüyle süzdüm. Hala çok güzeldi. Ve hala farkında değildi.

Veli bir dakika sonra nefes nefese çıkıp geldi.

-“Tazı gibi koşuyor eşşoğlueşşek, karanlıkta kayboldu. Çantasını da almış kızın. Polis peşinde.” dedi.

Veli’nin çok saf olduğunu düşündüm. Acıyordu kıza.

-“Kadına el kalkmaz,” deyip okkalı bir küfür savurdu. Sonra benden özür diledi. Küfrettiği için.

-“Onu bunu boş ver şimdi, nerde benim köfteler?” dediğimdeyse epey şaşırdı.

Ona izah etmek istedim, beceremedim. Birkaç cümle kurdum, ama ne dediğimi ben bile anlamadım. Kadın haykırarak ağlıyor, sanırım sinir krizi gibi bir şey geçiriyordu. Bir şekilde hazırladı Veli köfte ekmekleri ve elimde poşetlerle dönüş yoluna koyuldum. Az sonra ses namına hiçbir şey duyulmaz oldu. Caddede yürüyen benden başka kimse kalmamıştı. Olayı tamamen ardımda bırakmıştım, hiçbir şey olmamış gibiydi, ne bir ses, ne bir iz… Ağır adımlarla ilerledim. Ağaçları, ağaç dallarında uyuyan kuşları, kaldırım taşlarını, ışıklarını söndürmüş her bir dükkanı tek tek özümsedim, kokularını içime çektim. Bizim sokağın köpeği köfte kokusunu alıp peşime düşmüştü. Yan yana yürüdük. O caddede çok köpek görmüştüm, en iyileri gerçek köpeklerdi.

-“Kendine iyi bak bebeğim,” dedim köpeğe. İçini çekti hayvan. Beni nakliye aracına kadar geçirip gözden kayboldu.

Eşim ve tüm nakliye timi sokakta duruyordu. Evi tamamen boşaltmışlardı. Köfteleri sahiplerine teslim edip eve çıktım. Eşim de beni takip etmişti. Onu yanağından öptüm ve unuttuğumuz bir şey var mı diye etrafı kolaçan ettim. Pislikten başka bir şey kalmamıştı. Sokak kapısını son kez çekip merdivenlere yöneldik. Basamakları inerken doğalgazı özleyeceğimi düşündüm. Sokağa çıktığımızda eşim “Hadi gidelim,” dedi. Adamlar köfteleri mideye indirmişti. Tek lokma yemeden arabaya atladık, nakliye aracının arkasındaki kapağın kapanmasını izledik. Sonra…

Sonra yola koyulduk.

laga luga

2011-09-06T12:15:00.000+03:00

Uyandığımda saçlarımı Cosmo Kramer’ınki gibi havaya dikilmiş halde buldum. Öyle komiğime gitti ki görüntüm, işerken bir hayli zorlandım. Yine de sabah çişine kikiri kokoro falan vız gelir. Mesane dolduysa illa ki boşalacak, ki illa ki de dolar.

-“Vat iz diz lan”, derken yakaladım kendimi sonra, “vat iz diz?”

Yine ayaklarım beni kütüphanenin önüne götürmüştü. Bir aylık bir bakımsızlık neticesi toza bulanmıştı raflar. Hiç önemli değildi aslında. Olağan ve sıradan… Pisleyip duran kuşları kaçırmak için evin etrafına çepeçevre bağladığım poşetlerin hışırtısı sert rüzgarla artarak neredeyse gürültüye dönüşmüştü.

-“Vat is diz lan”, dedim yine, ellerimi pembe dizilerdeki şapşallar gibi açmış, sallıyordum, “vat iz diz?”

Kendi kendime kıkırdadım. Sonra sesimi kestim, çünkü sevgilimi uyandırmak istemiyordum. Evde çok sessiz olmaya çalışmak, babamın beynime kazıdığı alışkanlıklarımdan sadece birisidir. Fakat çok sessiz olmaya çalışmakla, hiç ses çıkarmamak arasında büyük bir fark olduğunu belirtmeliyim. Bunu sevgilimden öğrendim. Ben onu uyandırmamak için çok sessiz olma çalışmalarımı en üst seviyede uygulasam da bu çoğu kez yeterli olmuyor. Çünkü sevgilim beni uyandırmamak adına hiç gürültü çıkarmıyor. Bunu nasıl yapıyor, bilmiyorum. Çok sessizle, tam sessiz arasında ciddi bir fark var. Eğer onunla sidik yarıştırıyor olsaydım, kendimi enikonu yenilmiş hissederdim. Çünkü bugüne dek evde benden daha sessiz yaşadığını –yaşayabildiğini- gördüğüm tek insan sevgilimdir. Ama onunla sidik yarıştırmıyorum. Onu beğeniyorum. Televizyon kumandasını hışırdatıp durdukları için ağızlarına sıçtığım eski erkek arkadaşlarım geliyor da aklıma, höööfff ne salak adamlardı be. Gerzeklikleri bende kronik bir asabiyete yol açıyordu. Şimdiyse en son ne zaman sinirlendiğimi hatırlamakta bile zorlanıyorum. Babama sinirlenmişimdir kesin. Berbat sevgilileri ve boktan arkadaşları tek bir sözle yıldırıp hayatınızdan uzaklaştırabilirsiniz, ama babanız söz konusuysa işler sarpa sarar. Bir bez alıp tozlara girişmeli. Toz için tanrıdan medet umulmaz ne de olsa. Ama acelesi yok. Önce uzun bir kahvaltı, şıngır şıngır karıştıracam çaylarımı….derken sevgilim uyandı. Bir kahkaha seli kapladı evi. Biz ikimiz, her gün durmadan film çekiyoruz sanki. Bunu en iyi Lily anlıyor. “Evinize bir kamera yerleştirip bir iki gün sizi izlemek istiyorum, inanılmazsınız, bazen düşünüyorum da sizden uzakta olmakla ne çok şey kaçırıyorum, bugün neler yaptılar acaba diye düşünüp, meraktan deliriyorum.” diyor. Ona anlatıyorum bazen. Kafasında her şeyi olduğu gibi canlandırabileceğini biliyorum. Hayatında pek kahkaha yok onun bu aralar, telafi etmeye çalışıyorum. Bazen hayatın bütün bokluklarıyla beraber bütün güzelliklerini de anımsatmak, tabii bunu yapabilmek için de öncelikle bunları anımsamak gerekiyor.

Bazen hayatın sadece bokluklarını görüyorum. Ağlayıp tepiniyorum. Kabuğuma çekilip kendime acıyorum. Mal gibi oturuyorum öyle, anlamsız, amaçsız, rezil. Sonra bir şey oluyor, birden bir şey görüyorum, kokluyorum ya da, pat diye anımsayıveriyorum. Hayatın ne denli güzel olduğunu... Fırından yeni çıkmış elmalı pastaları tepsinin içinde görünce mesela. Annemi memelerinden ısırasım gelince mesela. Sevgilimin sırtına yanağımı bastırınca mesela... Sırasıyla pudra şekeri, süt ve aşk kokuyorlar. Tüm bunlar birleşerek bana güzellik veriyorlar. Ben de bu güzelliği alıp, hayata paslıyorum. Eğer normal biri olabilseydim, sadece bu kadarını yapabilmek, hayatın boklu alanına hiç değmeden, gül gibi yaşayıp gitmek isterdim. Ama olmuyor işte. Biraz ondan, biraz bundan…

Neyse, ciddi ciddi teyze oluyorum lan. Çok acayip bi şey. Fotoğraflarla takip etmeye çalışıyorum hadiseyi ama tabiidir ki yeterli olmuyor. Hamilelik konusunda kör cahilmişim, bunu da öğrenmiş oldum bu arada. Kadının işi zor abi. Her koşulda kendine bakmak, itina etmek ve öğrenmek zorunda, hele de hamileyse. İtaat etmek de cabası. Tuhaf. En çok anlayamadığım şey şu itaat hadisesi. Şunu yeme, bunu iç, şurada yat, burada doğur, zıkkımın kökü. Erkeklere düşseydi doğurma işi, bebeklere kıran girerdi.

Bu kadar laga luga şimdilik yeter. Kahvaltı vakti geldi. Hadi kalın sağlıcakla.

bir cumartesi sabahı, daldan dala

2011-09-03T13:55:00.000+03:00

Bilgisayarımı tam yirmi iki gündür açmamışım. Dün gece, ağlamaktan şişmiş gözlerimle bilgisayarımı açtığımda bunu fark ettim. Esasen bilgisayarlarla ilgili pek az şey umurumda olsa da, bizim emektar hanımefendiyi ihmal etmiş olmama kafam bozuldu. Onu bir güzel güncelledim. Tozunu alıp parlattım. Pili ayvayı yemiş ama. Olsun. Değişiveririm bir ara.

Evet, ben dün gece bilgisayarımla uğraşırken, Emre fucking Belöz’ün kaptanı olduğu Türk milli futbol takımı Kazakistan’ı güç bela yendi ve on iki dev adam Litvanya’ya yenildi. Yaklaşık iki saat boyunca bira içtim ve iki kanal arası gezerken zaman zaman böğürerek küfrettim. Şu anda boğazım biraz acıyor. Önemli değil. Türk milli futbol takımı tam bir fiyasko ve Hido dün gününde değildi. Bunlar da önemli değil. Oyunlar başlar ve biter. Her oyun sonrası damakta kalan tattadır bence mesele. On iki dev adam yense de yenilse de bende enfes tatlar bırakıyor. Türk milli futbol takımı ise -en basit şekliyle söylemek gerekirse- ilkel, yense ya da yenilse ne yazar? Memlekette futbolcu kalmamış olacak ki böyle bir takım kurmuşlar. Colin Kazım’ı gördükçe sinirlerim zıplıyor. Arda’yı görmemek için gözlerimi kapatıyorum. Belöz’e anca parmak gösteriyorum. Kelimeler kifayetsiz.

*

Kalkıp biraz dolaştım. Evimi özlememişim. Sevgilimle biraz müsli kaşıkladık. Az sonra granül kahve içeceğiz. Haftalardır uzak duruyorduk, artık vakti geldi. Canım sıkkın, sevgilimin yanaklarını-kollarını-gobeeeni, poposunu falan ısırmaya teşebbüs etmek gibi sapıkça ve saçma sapan hareketler bile beni kendime getiremiyor. Çünkü annemi özlüyorum ey ahali, ona doyamıyorum. Hıçkır hıçkır ağlıyorum, ağlamaktan boğuluyorum. Onu bir otobüse bindirip evine gönderdiğimizden beri durumum budur. Bir hafta kadar oldu sanırım. İki haftalık ziyareti su gibi geçti gitti. Giydiği pijamaları koklamaktan depresyona girdim. Süt kokuyor her giydiği, her anne süt mü kokar, bilmiyorum. Annemden de, kız kardeşim Lily’den de ayrı kalmaya dayanamıyorum. Merak ve hasret beni yiyip bitiriyor. Tez zamanda kendime gelmem gerekiyor artık. Bu yüzden silkindim ve yine yazmaya koyuldum. Kafamı dağıtmalıyım.

*

Sema Kaygusuz’un Yere Düşen Dualar diye bir kitabı varmış, tavsiye üzerine okumaya başladım. 92. sayfaya geldiğimde hızlı okuma taktiklerim bile bir işe yaramaz olmuş, sıkıntıdan çift görmeye başlamıştım. Kitabı olduğu gibi bıraktım. Aranızda o kitabı okuyan biri varsa bana kitabın devamını anlatabilir mi acaba ve lütfen diyecektim. Kızın yaptığı şarabın akıbetini, babasını öldürüp öldürmeyeceğini merak ediyorum, evet, ama öğrenmek için iki milyon sayfa falan daha okuyacak değilim. Ben bir ölümlüyüm. Yani, vaktim kısıtlı…

Akıcı yazmak bir maharettir. On satırda özetlenebilecek bir hikayeyi onca allayıp pullayınca yazar, ister istemez midem bulanmaya başlıyor. İçkin kelimesi bir sayfada kaç kere ve ne amaçla kullanılabilir, denizden kara, kardan şaraba geçesiye kaç sayfa tüketilebilir? İçim sıkıldı düşününce. İfadenin değil, sözde edebiyatın içinde kaybolmuş satırlar.

Olmamış, olmamış, yine olmamış.

*

Ve tuhaf bir şey oldu, Ahmet Ümit’in Sis ve Gece’sini okudum. Hoşuma gitti. Esasen önce Şeytan Ayrıntıda Gizlidir’i okumuştum. Sonra Sis ve Gece, sonra o gazla Bab-ı Esrar geldi. Bab-ı Esrar’ın son sayfasını okumasaydım, o kitabı da beğenirdim şüphesiz. Ama o hiç olmaması gereken son sayfa, bütün kitabı bir anda yıkıverdi. Ve ben, bunun olmasına çok şaşırdım. Konya’da ilgimi çeken tek bir halt bile olmamasına rağmen sırf iyi kurgulanmış olması nedeniyle eleştiri düzeyimi minimumda tutarak okuduğum Bab-ı Esrar, o aptal son sayfa sayesinde gözümde sadece bir kitap kapağı kadar iz bırakabildi. Şimdi sırada Patasana ve Kukla var. Sonra da büyük ihtimalle sıkılır ve iki üç yıl Ahmet Ümit’ten uzak dururum. İyi de olur zannımca. Belki birikir.

*

Türk yazarların yüzde doksanı yazdıklarıyla beni usandırıyor. Bir taraftan da hayret ediyorum, nasıl yayınlanmış bu kitaplar diye. Çoğunda meymenet yok. Tatsız tuzsuz, belli belirsiz satırlar.

Tel Kadın diye bir kitap geçti elime mesela, Hasan Baran diye biri yazmış, bir sene oldu okuyalı, hala düşünüyorum, bu kitap neden yazılmış? Ne kitapları ne de yazarları aşağılamak değil niyetim, bir insanın oturup yazması basit bir şey değildir, bir kitabın oluşması az emek değildir. İyi ama, neden? Neden yazılmış bu kitap? İşin içinden çıkamıyorum. Böyle bir araba kitap var. Neden yazdınız bu kitapları diye sormak isterdim, her kitabın her yazarına, tek tek. Öylesi kitaplarla para kazanılmaz, ego tatmin edilmez, sanat icra edilmez, okuyucuya ulaşılamaz. Olsa olsa kişi, “ben bir kitap yazdım” diye kendini avutur. Bunu kabul edebilirim. Salt yazmış olmak bile kişiyi çoğu zaman rahatlatır, ama kişiyi bir yazar yapmaz. Çok başka bir şey arıyorum ben. Dünya üstü belki, ama hiç değil aslında. 1940 yılında basılmış bir kitabı alın elinize bir göz gezdirin. İşte kitap, odur. Bu datayı işleyerek devam etmelisiniz. Falan filan.

Ben de az salak değilim ha. Nüfusunun yarısı AKP’ye oy vermiş bir memlekette neler yazıyorum böyle? Elif Şafak denilen muşmulayı okuyacağınıza Tel Kadın’ı okuyun demeliydim. Ya da her şeyi siktir edip Türk ve ecnebi klasiklerini okuyarak işe başlayın. Aşk-ı Memnu’yu her hafta izleyeceğinize, kitabını okuyun mesela – eminim okuyanlarınız olmuştur ama diziyi izledikten sonra!...

Dayanamayıp kahkahayı bastım. Esasen en çok kendime güldüğümde gülmekten zevk alıyorum. Bu da fena sayılmaz ama ha. Konuya dönecek olursak, seçici bir okur için zor zamanlar bunlar. Yılda üç beş kitap belki yakalayabiliyorum -dünya çapında. İngilizce okuyabilmek benim için büyük bir avantaj, ama Türkçe çeviriler öyle mükemmel ki, çok da önemli olmuyor İngilizce bilip bilmemek. Tam da bu noktada çevirmenlere teşekkürlerimi sunayım, gerçekten. Sonra da şu kitap konusunu kapatayım. Kendimden sıkılıyorum böyle zamanlarda.

*

Düşündüğüm çok az şey var artık. Ailemi, yiyeceğimi, kitapları ve ince bir tabaka halindeki tozları saydığımda, geriye yazacak pek bir şey kalmıyor. Geçmiş ve gelecek hala varlığını korusa da, benden çok uzakta. Sadece bu anda yaşıyorum. Ve geceleri daha çok farkına varıyorum. Denizin uçsuz bucaksızlığı içime yansıyor. Zerrecikler zerreciklerle çarpışıyor. Sol gözüm giderek daha az görüyor. Bu kötü bir şey, çünkü sağ gözüm zaten az görüyor. Rüzgarla kurumuş derimi, kabarcıklarla dolmuş ellerimi yok sayıyorum. Ben yoksam, onlar da yoklar. Koşul öne sürmek her zaman anlamsız, ben varsam, onlar yine de yoklar. Kişiliklerini kaybettiler. Böyle olmasından memnunum. Bana itaat ettikleri müddetçe. Sevişirken derimi duyumsuyorum. Suların içindeyken ellerimi… Uzuvlarımı kavrıyorum. Beni ele geçirmelerine izin vermeden. Bir bütün olarak bedenimi öğreniyor, onu sınıyorum. Soğuk suların içi minik balıklarla dolu... Kıvranıp kaynadıklarını görebiliyorum. İçime gözlerimle bakmıyorum. İçime ellerimle dokunmuyorum. Ne kadar nariniz hepimiz. Bir sözde dokunuşla kırılıp bin parçaya ayrılıyoruz. Ölü bir karasinek bembeyaz taşın üzerinde öylece yatıyor. İki büklüm olmuş sanki. Onu neyin öldürdüğünü bilmiyorum. Evimde ne işi var, onu da bilmiyorum. Ölmek için güzel bir ev benimkisi. Seçimi için onu kutluyorum. Gidip bir kutu bira açıp, tamamını tek bir bardağa boşaltıyorum. Köpüksüz bira tercih ediyorum. Ve biramı yudumlarken şaşkınlaşıp karasineğin sıhhatine içeceğimi sanıyorum. Bu yanılgının beni güldürmesini isterdim. Fakat karasinek rüzgarla beraber yarım tur dönmüş ve uçmaya hazır görünüyor. Sanki öylesine konmuş o güzelim beyaz taşa, biraz dinlenip yoluna devam edecek. Gibi. İnce ayaklarının üzerine dikilmiş bedeni cansızlığını hiç çaktırmıyor. İşte o noktada içiyorum sıhhatine ve gülmüyorum sonrasında. Hayata dair komik onlarca başlık var. Ölüme dairse üç... Zorlarsam belki altı... İyice bir gözyaşı döktükten sonra ancak gülebilirim ölüme. Karasinek içinse gözyaşı dökecek değilim. Hızlı içince bira başımı döndürüyor. Akşama başım ağrıyacak. Baş ağrısı ölümden iyidir. Ölmek istemiyorum ben. Karasineğe bakarak kurduğum cümle bu. Sesim kulağımı tırmalıyor. En azından bu aralar, diye düzeltiyorum cümlemi. Fazla mı kibirleniyorum yine diye kendimi didikliyorum. Karasinek ölü, ben canlıyım diye kendimi bir halt sanıyorum. Yapabileceklerimi düşünmek istiyorum. Bucket List gibi değil, sadece bugün, bu zamanda yapabileceklerimi düşünmek istiyorum. Hemen kalkıp sevgilimi baştan çıkarıyorum. Bugün bunu yapmak istiyorum, sevdiğim adamla sevişmek. Uzun sürüyor. Tadına varıyorum onun. Bir salkım üzümü tane tane, çekirdeklerini çıtlata çıtlata yemek gibi. Bilgisayar başına dönmek istiyorum sonra. Karasineğe gözüm ilişiyor, hala uçuverecekmiş gibi duruyor. Rüzgar ona bir daha ulaşamamış. Bir bira daha, bir tane, bir tane daha... Soğuk sıcakla eriyor. Uyandığımdan beri yedinci sigaramı yakıyorum. Ölene dek içki ve sigara içeceğim. Rock konserlerine gidecek ve Harley Davidson kullananlardan çok hoşlanacağım. Fakat çiş problemi için kendime bir sonda taktıracağım gün yakındır. Tuvalete gidip işiyorum, sevişmenin mahmurluğu içinde hala ıslağım. İyice temizleniyorum. Karasineğe tekrar bakmak için acele ediyorum. Döndüğümde hala beni bekliyor. Rüzgarın onu alıp götürmesini umuyor olabilirim. Ölü bir sineği yerden alıp da çöpe atmayı haysiyetsizce buluyorum. Keşke uçup gitse... Gidebilse… Öldükten sonra ben de kararıp moraracağım. O halimi kimse görmesin isterdim. Beni kırmızı – bordo ojelerimle, mücadeleden delirmiş halimle görsünler. Üstüme varmayıp uzaklaşsınlar. Beni kibrimle yalnız bıraksınlar ki, yalnız ölebileyim. Yalnız çürüyebileyim. Ama şu karasinekten beter olacak halim. Böyle giderse cenaze namazım bile kılınacak.

*

Vakit çok yavaş geçiyor. Vakit, tikav, vakit, tikav. Uzaklardan gelen bir ses, eskicinin geldiğini müjdeliyor. Eski bir sevgilimin yeni ölmüş annesinin eşyalarını eskiciye verdiğimizden beri eskicilerden tiksiniyorum. Aslında kendimden ya da annesinin eşyalarını eskiciye verenlerden tiksiniyor da olabilirim. Anne kelimesi büyülü geliyor bana. Annemi büyülü buluyorum. Annemin tek bir çöpünü bile atamam gibime geliyor. Yine bir taş gelip çöreklendi yüreğime. Bir bira daha içmeliyim şimdi, sonra bir daha. Süt kokusu burnumdan uzaklaşır mı o zaman acaba?

*

Ardı sıra açılan biraların sesi sevgilimin kulağına kadar gitmiş olacak ki, gelip beni kontrol etti. Onun huyunu en çok seviyorum. Huylarını. Yeterince yaklaşabilirseniz her insanın kirpiklerini ya da gözbebeklerini beğenebilirsiniz. Ama bir insanın her huyunu beğenmek, her bir huyuna ayrı ayrı aşık olmak… İşte mesele buymuş.

Öğreniyorum, her gün, yeni baştan.

*

Geçen gün akşam televizyonu açtığımda haberler başlamıştı ve ben annem gittiği için yine ağlıyordum. Bu sırada kadın cinayetleri ile ilgili yeni haberler veriliyordu. Yurdumun maşallah her bir yanında birer kadın, kocası tarafından öldürülmüştü ve ekranın üst tarafında “Kadınlar Örgütlenin” yazıyordu. Tabii ki, ben bu yazıyı görünce delirdim.

Öncelikle, kadınların değil, erkeklerin örgütlenmesi gerektiğini söylemeliyim. Ve “Karısını döven, söven, öldüren adam TOPTUR hatta TOP OĞLU TOPTUR” sloganıyla işe başlamak iyi olabilir. Zira Türk erkeğini toplukla suçlanmak kadar yıldıran başka bir sıfat yoktur. Burada bütün gay arkadaşlardan özür diliyorum ama durum budur. Bu katil kocalar zaten mahkemelerde çok az bir cezayla paçayı kurtarabilmektedir -ki bu acilen düzeltilmesi gereken bir sorundur- bari erkeklik taslayabilecekleri ortamlardan da men edilsinler.” TOP LAN BU” diye kıraathanelere alınmasınlar mesela. Okeye dört olamasınlar. Kimse bunlara ne iş, ne selam, ne de rakı versin. Üç günde ite dönerler, çünkü bunların götü zaten gevşektir.

Bir de işin kadın boyutu var. Cinayetten on iki yıl yatmış bir herifle tanışıp da iki ay içinde evlenirsen, koca şiddeti görmen de bir noktadan sonra kaçınılmazdır. Muhakeme, eğitim, kalite, seçicilik gibi kavramlardan nasibini pek almışa benzemeyen Türk kadını, tarlada ırgat, evde aşçı ve temizlikçi, yatakta ise seks kölesi olmaya mahkumdur. Bunu değiştirmek ise çok kolaydır. Vermezsin, olay biter. İmzanı verme, emeğini verme, vajinanı da götünü de verme, çocuk da verme. Erkek de neymiş, güç kadında, iş ki bunu anla.

Ve fakat her şeyin başı düzgün bir cezalandırma sisteminden geçmektedir. Maalesef insanoğlu tarih yazılmaya başladığından beri en iyi bundan anlamaktadır.

*

Ve kendimden sıkıldığım gibi artık yazmaktan da sıkıldım. Karnım da nihayet acıktı. Ölü karasinek az sonra çöpü boylayacak ve ben hiçbir şey olmamış gibi davranacağım. Kafayı bulmak, sevmek, sevilmek, sevişmek, paylaşmak, anlaşmak, bunlar en güzel duygular. Barışın. Nasılsa bunu yapmayı eninde sonunda öğrenmeniz gerekecek.

Hadi kalın sağlıcakla.

mimlendim, yanıt veriyorum

2011-08-13T11:09:00.000+03:00

Michelle beni mimlemiş. Bu mim hadisesi beni her seferinde eşekten düşmüşe döndürse de, karar verdim, bu mimi yanıtlayacak ve öyle eskisi gibi yaygara falan koparmayacağım. Çünkü Michelle’den hoşlandım.

Mim konusu şu: "Çok beğendiğiniz, izlemekten asla sıkılmayacağınızı düşündüğünüz 3 filmi (Üçlemeler üç film olarak sayılacaktır), neden bu kadar beğendiğinizi de açıklayarak yazın"

“Tatil” diye bir film var, orijinal ismi “The Holiday”. Kadro epey kalabalık, Kate Winslet, Jude Law, Cameron Diaz, Jack Black, Eli Wallach vs. İşte ben bu filmin hastasıyım, sebebi ise Eli Wallach. Los Angeles’te tek başına yaşayan Arthur Abbott adında yaşlı ve Oscar ödüllü bir yazarı canlandıran Eli Wallach’ı gerçekten büyüleyici buluyorum. Esasen o, filmdeki yan karakterlerden biri. Abbott’un John Fante olduğunu düşlüyorum, onu gözümde bu kadar dayanılmaz kılan da bu. Bir de Kate Winslet faktörü var tabii. Aşıkım sanırım ben o kadına. Jude Law da bazen feci yakışıklı olabiliyor tabii. Cameron Diaz bile fena sayılmaz. Yani. Ben bu filmi seviyorum işte. Bu birincisiydi.

İkinci olarak herhangi bir adet Harry Potter filmini gösterebilirim. (Dördüncüsünü pek beğenmemiştim ama olsun) Ardışık iki Harry Potter filmi üst üste izleyemem ama, denedim, midem bulanıyor. Filmleri teker teker teknolojik açıdan şahane buluyorum, izlerken hoşuma gidiyor, eğleniyorum.

Ve son olarak, Duvara Karşı filminden bahsetmeliyim sanırım. Bu filmi, diğerlerinin aksine ciddiye alıyorum. Her izleyişimde bana ilham veriyor ve üzerimde sanki ilk defa izlemişim gibi bir etki bırakıyor. Film baştan aşağı gözümde canlandı bak. Canlı çünkü.

İşte yazdım, bitti.

Bu mimi de herkese paslıyorum. Kim isterse yazsın bakalım hangi üç filmi izlemekten sıkılmazmış.

Hamiş: Eklemeliyim ki, bu filmler benim en beğendiğim filmler değildir. Biri hadi izleyelim dese yok demem sadece. Aklıma ilk gelen üçünü yazdım. Korkarım ki onlarcası var.

ne zıkkımsa artık

2011-08-05T10:32:00.000+03:00

Geçen haftalarda bir gün, üç şeritli bir yolun orta şeridinde yol alıyorduk. Sabahın erken saatleri olduğundan yol neredeyse boş, ve hava serindi. Güneş bir karşımıza çıkıyor, bir solumuza geçiyor, ve maalesef ki her türlü gözümüzün içine içine giriyordu. Önemsemiyorduk çünkü hem sandviç yiyor, hem meyve suyu içiyor, hem de müzik dinleyerek etraftaki yeşillikleri seyrediyorduk. O günün gündüz kısmını tamamen yolda geçirecektik ve yolun yarısı “kontinü” zeytin fabrikalarıyla doluydu. Ben bu kontinünün ne olduğunu hiç bilmiyordum, maalesef sevgilim de bilmiyordu. Zeytin işlemenin bir tarzı olabilirdi, siktir et. Sanırım bu konu hakkında konuşuyorduk, emin değilim, ama bir şeyler hakkında konuştuğumuza eminim, uzaktan uzağa yolda bir şey olduğunu fark ettim. Bir pırıltı, bir kıpırtı belki… Önce uçan bir poşet, sonra yuvarlanan bir poşet olabilir diye düşündüm. Aksi gibi yolda bir iki araç peydahlanmıştı. Kamyonetimsi bir şey sağımızda boş yere ha babam gazlarken, son model beyaz bir yavru, lastikleri yola yapışmış halde sanırım saatte yüz seksen kilometre hızla solumuzdan geçti.

“Yolda BİR ŞEY var.” dedim eşime. Arabayı o kullanıyordu. Bakışlarını tek noktaya sabitlemişti. Kafasını sallayarak homurtuya benzer bir ses çıkardı. Çok hafif bir sesti. Farkındaydı.

Yolları güzel yapan son model yavrulardır. Ve yavrunun içinde olursan onun o acayip güzelliğini dışarıdan görme şansın olmaz. Artık az ilerimizde olan poşetimsi ama poşetten başka her şeye benzeyen pırıltı, beyaz yavrunun giderken ardında bıraktığı o ufak fırtınaya kapılıp sağa sola dönmeye başlamış, ve bir poşet olduğuna dair tüm şüpheleri ortadan kaldıracak şekilde kendini açık etmişti. Poşetlerin kabarık kuyrukları ve birer çift parıldayan gözleri olmaz. Orta şeritte önce biraz sağa, sonra biraz sola ve tekrar sağa ve tekrar sola zıp zıp zıplayarak korkudan fal taşı gibi açtığı gibi gözleriyle bize bakan şey… Bir sincaptı. Birden yön değiştirip bize doğru koşmaya başladı, sonra çılgın gibi üç şerit arasında koşuşturmaya. Çok hızlıydı. Hareketleri önceden tahmin edilemez bir çılgınlığa ulaşmıştı.

“Aman……” demişim.

Frene abanan sevgilim, direksiyonu ne yöne kıracağına karar vermek için bir saniyeliğine direkt sincaba baktı. Sonra sola kırdı. Araba hafif kaydı ve sincap bizi takip ederek seğirtirken, onu hemen sağımda bulunan ön lastiğin arka ucunda gördüm. O da beni gördü. Çok kısa bir süre için bakıştık. İçim ezildi. Sonra onun ön lastiği ıskalayıp arabanın altına girdiğini gördüm.

“Aman aman…” demişim.

Kafamı arkaya çevirip yola baktığımda eşşek sıpasının iki arka lastiğin arasından sağ salim çıktığını gördüm. Sevgilim benden önce görmüştü.

“Bak görüyor musun eşeği?” dedi. Dünyanın en tatlı sesi ve dünyanın en tatlı tonlamasıyla söylemişti bunu. Çok sakindi. Arabayı tekrar orta şeride yerleştirip sırıttı. Ve pat diye aşık oldum ona. Zaten hep böyle oluyor, her gün elli kere ve pat diye.

Arkamı dönüp tekrar sincaba baktım. Sağ şeritte ardında simsiyah dumanlar bırakarak ha babam gazlayan kamyonetimsi şeyin önünde biraz dans etikten sonra yoldan çıkıp yeşilliklerin arasında gözden kayboldu. Rahatladım. Elim ayağım titredi, sonra geçti. Meyve suyumu içmeyi bitirip yol kenarına dizilmiş panoları okumaya başladım.

“Yahu bu kontinü de ne ola ki?” diye isyan ettim.

Kahkahayı basıp yola devam ettik.

Tanrı her neredeyse, o an çok mutlu olmalıydı.

2011-08-03T23:17:00.000+03:00

Bazen birinin doğru yolda olduğunu anlarsınız. Ve bunu anlamanız için illa ki alim ya da bir kahin olmanıza gerek yoktur. Sadece anlarsınız işte. Kendiniz söz konusu olduğunda anlamakta son derece güçlük çekeceğiniz aşikar olan her şey, üçüncü kişiler söz konusuyken öylesine kolaydır ki. Şaşırır ama gözlemlemeye devam edersiniz. Olayların akışına müdahale etmek mümkünü olmayan bir davranış şeklidir -en azından edebi anlamda, aksi ihanet olur, kurguya. Öylece durup, gözleme devam edersiniz. Ve bunu yapmanızın bir sonu olmaması sabrınızla değil, alışkanlıklarınızın derecesi ile ilgilidir. En nihayetinde artık her şeyin nihayete ermesi için debelenerek tavandaki çizgileri sayarken, nihayetin Ankara denen menem bir şehirdeki köhne bir bardan başka bir şey olmadığı kafanıza dank eder. Belki de artık yoktur bile. Hiç kalmamıştır. Ama ya anılarda?… Bol dumanlı, bol sulu biralı, safi muhabbetli…

Ve sokak kapısını anahtarıyla açmaya çalıştığını duyabiliyordum. Olduğum yerde kıpırdamadan oturmuş, okumaya devam ediyordum. Satırlardan gözlerimi alamıyordum, zaten almam için de bir neden yoktu. O içeri girene dek beni büyüleyebilenler sadece satırlardır. Sonra o içeri girer ve büyü dengesi değişir. Sadece o vardır artık. Gözlerimi alamam ondan. Hiç alamadım.

İçeri girdi. Kafamı kaldırmama gerek yoktu onu görebilmek için. Gözlerimi kaldırdım ve oradaydı. İki elinde iki siyah poşet tutuyordu. Selam verip gülümserken ayakkabılarını çıkardı. Onu dikkatle izliyordum. Buzdolabına doğru yürüyüp gözden kayboldu. Çıkan şıngırtılar onun dolaba bira yerleştirdiğine işaret ediyordu. Birden Pearl Jam çalmaya başladı. Black. Evet, bilgisayar açıktı ve saçmalıyordu. Böyle saçmalamaya can kurban diye düşünürken o içeri girdi. Karşılıklı gülümsedik. Göz göze birbirimize bakıyorduk. Bana doğru yürüdü. Öpmek için eğilirken ayağı ayağımın üzerine yerleşti. Onu öperken yüzümü ekşitmedim. Ayağımı da çekmedim. Gerek yoktu.

Bana bakarak güldü. Ah. Bunu dedim. Ah. Sonra ona bakarak güldüm. Sevgi dolu dokunuşlar… Ah… Ve o, ertesi gün için planladığı yolculuktan bahsetti. Bana uyardı. Her zaman. Gidip koltuğuna oturdu. Nihayet yataktan çıktığımıza, çıkabildiğimize göre, dünyayı da pekala çepeçevre dolaşabilirdik. Sınır yoktu. Hiç olmamıştı.

Olduğum yerde, sadece var olmaya devam ederek yaşamak… Bu benim için bir ilkti. Geçmişte bunu yapmam, yapabilmem için yalvaran insanlar, olanca netlikleriyle gözümün önüne geliyordu. Size söylenen bir şeyi anlamamanız, söylenenleri uygulamanızı imkansız kılar. Basit bir denklem daha, evet... Umurumda değildi. Doğru zamanda ve doğru yerde... Gerisini boş ver.

Ayaklarımın yerden kesildiğini hissediyordum. Görüş açım sonsuzluğa açılmıyordu ama küçük gri hücrelerim evrene saçılıyordu. Toz ve boşluktansa yıldızlar vardı artık. Ve… Önemli değildi. Hem de hiç. Önemli değildi. Bir bira daha açma vakti gelmişti. O kadar.

başlık falan yok

2011-08-03T20:05:00.001+03:00

Gidip biraz işedim ve bu arada bilgisayarı mermer zemine koyup biraz soğuması için dua ederek ellerimi yıkadım. Dua etmek dünyada olabilecek en büyük zırvalıklardan biri aslında. Kelime oyunları ve avuntu… Avunmaya değil, çözümlere ihtiyacı olan ve cümle çözümlerin itin götüne kaçmış olduğunu fark edecek denli aklı başında olan herkes gibi ben de bazen kendimi çaresiz hissediyorum. Ta ki bir şişenin kollarına sığınana dek… O şişenin de genellikle bir adı oluyor. Bugünkünün adı Absolut - Orange. Ve ben o şişeleri paylaşmaktan hoşlanmıyorum. Sadece beni, ve ümitsizliğimi yansıtmaya yarayan o şişeleri içleri tamamen boşaldıktan sonra bile saklamaya devam ediyorum. Acıklı, öyle değil mi? Yine de, ne ölçüsünde, ne de ölçüsü kaçmış bir şekilde tek bir şeyi bile dramatize etmek istemiyorum. En büyük dramlar yaşandı ve bitti. Bundan gayrısına katlanabilirim. Ama içimin tamamen farklı yollarda ve tamamen farklı şekillerde nasıl kazındığını dramatize etmek istemeden yazmaya çalışmak, ne derece basit ve ne derece dürüst olur, gerçekten bilmiyorum. Şu anda gözyaşları tekrar gelecekmiş gibi yapıp içimi ferahlattılar. Ve fakat gelen giden yok. Kaynar suyun içine atılmış ve ölmeyi dileyen bir ıstakozdan ne farkım var bugün? O zaman bir bardak daha içmeli. Sonra bir bardak daha ve bir daha ve bir daha… Ta ki...

roka mı balık mı

2011-08-02T11:09:00.000+03:00

Lily gelir gelmez ekşi bir suratla,

-“Benim balık yemem gerek.” dedi. Sanırım uçak yolculuğu onu rahatsız etmişti. On dakika kadar sonra kendine geldi. Yanakları birer ay gibi parlamaya başladığından, dayanamayıp sarkıntılığa başladım. Elime çat diye vurdu.

-“Gideriz balıkçıya.” dedim.

Sonraki akşam bir balık restoranına gittik. Eşimle beraber birkaç sefer gidip memnun kalmıştık oradan. Denizin dibindeydi, klas bir mekandı. Misafir ağırlamak için iyi bir yere benziyordu. Fakat yanılmışız. Akşamı bize zehir edecek kadar rezalet gitti her şey. Şimdi uzun uzadıya anlatmak istemiyorum. Sezon açılınca çoğu mekanlarda hovardalık rüzgarları esmeye başlar, nasılsa müşteri boldur ve biri eksik diğeri fazla, fark etmez. Pek feci geçen yemek faslı sonrası bir de hesap kol gibi girince tabiidir ki tepem bi felaket attı. Lily’nin canını sıkmamak için çenemi tutmaya çalışıyordum ama bunu yapmak zordu. Kapağı açık rakı şişesini erken fark edip postayı koyan Lily’nin eşini alnından öpesim geliyordu. Sonra da boş ve çok konuşan, üstelik de yanlış konuşan bir garsona kafa atasım gelmeye başladı. Neyse. Bir şekilde kendimi tutmayı başardım. Ve mekandan kalkar kalkmaz, “Neden minimalist amcaya gidip balık yemedik ki?” diye sordum. Üzgün ve pişmandım. Ve Lily, minimalist amcanın kim olduğunu sordu. “Dur, sana göstereyim,” dedim.

Denize yaklaşık kırk adımlık mesafede bir pasajın içindeydi minimalist amca, bir balıkçı. Ailesiyle birlikte yaz-kış orada hem balık satıyor, hem pişiriyordu. On küsur masası vardı, dolup dolup boşalan. Amca bu işi biliyordu. Balıksa, yemek istediğiniz, alasını orada bulabiliyordunuz. Fakat alkol satmıyordu. Ve tek tip bir kayık tabağın içindeki tek tip salatayı, iki kişiye bir adet olacak şekilde servis ediyordu. Başka salata yoktu, roka da yoktu. Misafir orada ağırlanmazdı. Fakat balığın alası oradaydı. Demek ki orada misafir ağırlanırdı. Ama alkol yoktu, meze ıslak mendil kürdan, bir halt yoktu. Balık vardı... Hoş, kalamar da vardı... Kafam acayip karışmıştı.

Lily, “Ben burayı biliyorum, iki üç sene önce gelmiştim, çok güzeldi,” demesin mi?

-“Merak etme hayatım, yarın yine gelip yiyeceksin burada” dedim. Ona evde kendim balık pişirmek isterdim aslında. Hepimizi rokası, ıslak mendilleri ve cümle deniz mahsülleri ile dört dörtlük bir sofranın etrafında hayal ediyordum, ama Lily’nin midesi her kokuda ağzına geldiğinden illa ki dışarıda yemek, yemek bitince de masayı hemen terk etmek zorundaydık.

-Sen şunu bir doğur, o zaman göstericem ben sana balığın alasını ya, neyse…” dedim, elimle onun şişmiş karnını göstererek. Ve Lily bana yanaklarını uzattı. Sıkmam için, inanılmaz bir şey. Sonra göbeğini de okşattı. Bebecik sanki kımıldıyor gibi geldi bana ama zaten hep kımıldıyormuş. Bilemiyorum. Sevgi çok acayip bi şey. Hemen her şeyi unutturuveriyor.

Ve son sözlere geçelim: Her zaman her şeyin mükemmele yakın olması için uğraşıp kendi beynimi yeme huyumdan vazgeçmem gerek. Koyvermeliyim gitsin. Nasılsa illa ki bir şeyler ters gidiyor yahu.

zeytinliğe bakarken

2011-07-31T10:39:00.000+03:00

İçimde birikenlerden bir abide yaratamazdım belki ama içimizde biriken taşlardan, en alasından bir köprü yapabilirdim. Ve o köprü bizi birbirimize bağlardı –en azından ve sanırım.

Belki de –sadece- umarım.

Kimse sürekli bira açmak zorunda kalmış bir tirbuşonun ızdırabını anlayamaz.

no tivi

2011-07-29T12:13:00.000+03:00

Bir iki gündür antibiyotik kullandığım için günlerimi sallanan sandalyeye yerleşip mal gibi televizyona bakarak geçiriyorum. İki günde dizi fanatiği olmuş olabilirim, özellikle Canım Ailem’e kafayı taktım. Orada Ahsen ve Ali diye eski-nişanlı bir çift var. Eski-nişanlılar, zira Ali Ahsen’i en yakın arkadaşının kollarında görünce ilişkiyi bitirmiş. Fakat Ahsen laftan anlamıyor, gördüğüm kadarıyla bulabildiği her deliğe kafasını sokarak adamın başına musallat oluyor. Şimdi, merak ediyorum, telefonlarınızı yanıtlamayan birini üst üste kaç kere arayabilirsiniz? Bu iş bitti diyen birine ne kadar süre boyunca ilanı aşk edebilirsiniz? O evine ya da işine giderken kaç kere yolda karşısına çıkabilirsiniz? Bitmiş bir ilişkinin ardını ne zamana dek kovalayabilirsiniz? Sanırım tüm bunlar beni sinirlendiriyor. Bana bu şekilde davranan birkaç adam tanıdığımdan mı sinirleniyorum, yoksa tüm bu davranışların birer kalıp halini alıp, aşkta her şey mubahtır gibisinden ezberlerin bir türlü bozulamamasına mı sıkılıyorum, emin değilim. Bildiğim bir şey var ki, gidene dur denmez. Bırakın kim nereye isterse oraya gitsin, kiminle birlikte olmak isterse onunla birlikte olsun. Beni istemeyeni ben de istemem. Çok basit. Fakat insanlar çok aciz. Kafaları mı basmıyor nedir? Bundan böyle televizyon izlemeyeceğim. Düşünceleri gerileten, insanı bir adım ileri götürmeyen aptal kutusuna takılıp kalmaktansa, internette az sayıda kalmış açılabilir-porno-siteleri ile ilgilenirim daha iyi. Aptal olmaktansa sapık olmayı tercih ederim. Nasılsa insanlar tarafından illa ki bir şekilde damgalanıyorsunuz. Uzak durmak, her koşulda, en iyisi.

ellerim toprakta

2011-07-29T01:40:00.000+03:00

Evin yakınlarına yuva yapmış baykuşu ve yavrularını duyuyorum. Karanlık çökünce pıh pıh edip durmaya başlıyorlar. Yemek istiyorlar sanırım. Onlarla pek ilgilenmiyorum. Rahat uyuyunca geceler çabuk geçiyor. Temmuz ayı uzun geçiyor halbuki. Yaz mevsimi toptan uzun geçecek böyle giderse. Geçip gidecek. Az önce kışı düşünüp dertlendim, neden dertlendiğimi bilmeden. Balkona çıkıp denize baktığımda, karşı kıyıdan vuran ışıkların denizin üzerinde titreştiğini görebiliyorum. Dışarı serin ve karanlık, içeri sıcak ve loş. Az sonra dışarının serinliği içeriyi ele geçirecek ve benim için karanlıkta üzerime bir pike çekip yatağa kıvrılma vakti gelecek. Baykuşlar büyük hayvanlarmış. Bu kadarını hiç tahmin edemezdim. Onları bazen duymamayı isterdim. Aslında çoğu zaman güzel bir melodiden başka bir şey duymamak isterdim. Fakat insan, duymaya devam ettiği müddetçe kulaklarına söz geçiremiyor. Az sonra, anne baykuşu hayal ederek uykuya dalacağım. Açık renk tüylü yüzünü, yuvarlacık gözlerini, hızla açılan kanatlarını. Sonra karman çorman rüyaların içine dalıp, sabah olduğunda içimde bir huzurla uyanacağım. Sonsuzluğun içindeyken, sonsuza dek sürmesini ümit edeceğim. Ve daha bunu yaptığım anda, kendime gülüp geçeceğim. Sonra, unutacağım. Bunu da unutacağım. Tıpkı diğerlerini unuttuğum gibi. Unutmak fiilini bile unuttuğum gibi. Güneşe karşı gözlerimi açacağım. Ne kadar acıtacağını bile bile. İki yana sarkmış kollarım toprağa değerken, uzayan boynum alıp başımı götürecek. Götürecek, gideceğim, gitmiş olmalıyım. Başka yolu yok.

Amy Winehouse’un öldüğünü duyunca dertlere kaldım, sonra House izledim

2011-07-25T10:33:00.001+03:00

Eşimle beraber terasta oturmayı planlayarak eve gelmiştik ve ben House indirirken, eşim bahçedeki sulama siklerini açmaya gitmişti. Saat on bir falandı ve eşim çok geçmeden işini bitirip yanıma geldi. Ona az önce Lily ile konuştuğumu ve onun bana Amy Winehouse’un öldüğünü söylediğini ilettim. Sonra birbirimize bakıp, “Ohaa” dedik. Lily bana “Ne olur çok üzülme” diyerek telefonu kapatmıştı. Gerçekten de biraz üzülmüştüm. Plajda gördüğüm yaşlı sikleri düşünüyordum, işe yaramaz et parçalarını. Güneşe karşı götlerini devirmiş yatıyorlardı. Ortalık yaşlı yağlarla kaynıyordu ve Amy yirmi yedisinde gitmişti. Memelerine silikon bile taktırmıştı be, boşa efor. Doğrusu neydi bilmiyordum ama felsefeye bağlayacak durumda değildim. Toprakla haşır neşir olmaya başlayınca insan katılaşıyor. Basit gerçekler, yaşam ve ölüm, kabullenmeyi ve devam etmeyi öğreniyorsunuz. Bazen müdahale etmek gerekiyor gerçi, toprak su ister, gübre ister, bense seksen yaşındaki bir kadını boğazını sıkarak öldürmek istiyordum mesela, zira gürültüden başka bir şey üretmiyordu. Gürültü işe yaramaz. Genç ölmenin bir mantığı vardı mutlaka. Her canlının istediği şekilde yaşama ve yaşamama hakkı, belki de.

Denizden gökyüzüne doğrultulmuş beyaz lazer ışığını izliyordum. “Bir gün uzaylılar bu ışık da neyin nesi lan diye gelivericek dünya yüzüne” dedim. İş olsun diye konuşuyordum. House hala inmemişti. Eşimle Amy’den bahsettik sonra. Billie Holiday ve Beth Gibbons’ı düşündüm. Björk’ü de. Tuhaftı. Gökyüzüne bakıyorduk, uçaklar geçiyor, kırmızı minik ışıklar yanıp yanıp sönüyor, bunca teraneye rağmen yıldızlar inadına parlıyordu. Gündüz, güneşin altında içtiğim bira yüzünden başım çatlıyordu, bir majezik yutmuş olmama rağmen halen etkisini hissedemiyordum. Eşime onu çok sevdiğimi söyledim ve eğilip onu öptüm. O da beni öptü. Yaşlanarak ölmek istiyorsam nedeni bu adamdır diye düşündüm. Belki ben de bir gün yaşlı bir sik olur ve güneşin altında sanki dünya bana aitmiş gibi rahatlıkla götümü devirip yatarım. Tek olsaydım bambaşka olurdu. Boktan ve kusturucu ve sonu çok belli... Amy eğer ölmek istemeden öldüyse, …işte beni üzen şey buydu. Sonra bu konuda elimden gelen bir şey olmadığını fark ettim. Hayır, aslında bunu ben fark etmedim, eşim söyledi. Ve haklıydı. Gidip bi şeyler içesim geldi ama başım çok fena tutmuştu. Öylece oturdum. House indi, izlenmeye hazırdı. Cuddy’le nihayet sevişip duruyorlardı, seksiydiler ve yeni bölümün neler getireceği meçhuldü. Eşime yaslandım, eşim “bas” dedi ve bastım, dizi başladı. Başımın ağrısı hafifledi ve kaynağı meçhul lazer ışını üstümüzdeki gökyüzü parçasını bir sağa bir sola tarayıp dururken, ölenlerle vedalaşmanın gereksizliği bir kere daha kafama dank etti. Defne Joy’la beraber bu sene iki etmişti.

bebek ve öpücük

2011-07-23T09:44:00.000+03:00

Normal şartlar altında şu an denizde yüzüyor olmalıydım. Çünkü hava müsait, deniz muhteşem ve regl değilim. Üstelik de sabahın erken bir saati olduğu için sahil bomboştur. Kum henüz ısınmamış, serçeler ağaç tepelerine kaçmamıştır. Ve fakat şu an denizde yüzmüyorum. Ve bunun birden çok nedeni var.

Öncelikle, iki haftadan beri zeytinliklerin arasındaki evimdeyim. İlk haftayı kız kardeşim Lily ve onun eşiyle beraber geçirdik. Lily’nin bir erkek bebeği olacak. Henüz sadece fotoğrafları var elimizde, doktorun çektiği. El sallayan ve hiç durmadan dans eden bir kütle. Şimdi, bunları yazarken bile yılışıp gevşiyorum, bilmiyorum o kütle doğduğu zaman ne şekilde çıldıracağım. Kendime ait bir çocuk hiç istemesem de, Lily’in çocuğunun olacağı fikrini muhteşem buluyorum. Teyze mi oluyorum anneanne mi bilmem, ama annemin anneanneliği bana kaptırmayacağını sanıyorum. Ve o bebeği hep beraber, zevkle yetiştireceklerini düşünüyorum. Bu çok güzel bir şey… Kendi açımdan bebeği sadece şımartacağımı biliyorum. Midem pırpır edip duruyor. Ailemden uzakta olmak, hele ki böyle zamanlarda, çok fena koyuyor. Nitekim Lily havaalanında gözden kaybolduğunda kendimi kaybedip hüngür hüngür ağladım. İzmir havaalanını seller bastı yani, öyle bir felaket. Sonra arkadaşların yanına Çeşme’ye gitmek üzere yola koyulduk. Bir saatlik yolda kendimi toparlayacak vakti ancak bulabildim. Lily de uçaktan inene dek ağlamış. Yavrum, zaten karmakarışmış hormonları yüzünden ota boka gözyaşı döküyor, ama onun bir de benden ayrılıyor diye ağladığını duyunca, iyice bir beter oldum. Akşamı Çeşme’de geçirmemiz en iyisi oldu, hem açılıp kendime geldim, hem biraz içip gezdim, hem de arkadaşlarla laklak ettik. Gece iyi bir uyku çekip, ertesi sabah evimize döndük. Bir haftadır da eşimle baş başayız. Ve oldukça tuhaf bir hafta geçirdik aslında. Hangi birini yazayım şimdi, bilemiyorum. En iyisi hiç yazmamak...

Ve eklemeliyim ki, benim eşim sonsuz sabırlı bir insan. Ona hayranım, onu seviyorum, ona aşıkım, her gün de sabahtan akşama elli kere üst üste sadece ona aşık olup duruyorum. Resmen tapıyorum adama, ama yine de farkındayım ki benden insan falan olmaz. Olamaz. Adam gibi davranamıyorum. Eksiklerim var, fazlalarım var. Tanrılara şükürler olsun ki, eşim beni anlıyor. Benden çok farklı biri olmasına karşın, aslında bana çok benziyor. İlişkimizin itinalı basitliği bazen gözlerimi kamaştırıyor. Dur bir sigara yakayım, çok ihtişamlı bir cümle yazdım. Tüm tırı vırıları bir kenara bırakırsak eğer, ben eşimi yanaklarından öpmek için yaşıyorum sanırım. Öpüyorum doymuyorum, öpüyorum bayılıyorum, kim ne düşünürse düşünsün, ben onu tanımaya başladığımdan beri yalnız onun için, onunla yaşıyorum.

Tam da bu noktada, işi iyice duygusala bağladığımdan dolayı, satırlarıma bir son verip gidiyorum. Dilerim bol öpücüklü günleriniz olsun.

adının ne önemi var?

2011-07-03T09:05:00.001+03:00

Ortalığı Çingeneler basmış yahu. Ve Çingenelerden hoşlandığım için olacak, buna itirazım yok. Denize her yaklaştığımda iki tanesiyle yüz yüze gelmeye artık alışır oldum. Zaten ya ikili, ya üçlü geziyorlar –güvenlik meselesi sanırım. Tavırlarındaki tuhaf pervasızlık, yüzlerindeki esmer hüzne karışınca, işte tam da o anda, bana bir şeyler oluyor. Onlarla konuşmak istiyorum. Paylaşmak… Karşılıklı oturup karpuz yemek, çekirdek çitlemek ya da kahve içmek... Aslında istediğim şey onları gözetlemek, düşüncelerini öğrenmek, nasıl yaşadıklarını görüp, iyice inceleyip, ben de böyle yaşayabilir miyim diye kendimi didiklemek. Ama onlar bana bu şansı vermiyorlar. Haklılar, zira ekmeklerinin peşindeler ve benim gibi şımarık bir zibidiyle kaybedecek vakitleri yok. Falıma bakmak için türlü türlü laf uyduruyorlar. Ama ben fal baktırmam. Bu yüzden bugüne dek onlarla bir bağlantı kurabilmişliğim olmadı. Fakat küçükken okuduğum o Çingene kitabı hep aklımda. İlk yirmi küsur sayfası yırtılıp atılmış o kitabı ilk elime alışım ve sonra dönüp dolaşıp tekrar okuyuşum. El kadar çocuktum. Ne hayallere dalar, ne hasretlere düşerdim. Hala ne yazarını, ne de adını biliyorum kitabın.

İki hafta kadar önce, bir şezlonga uzanmış, sigara içerek denize bakıyordum. Kıyıya vuran ufak dalgalar saymakla biteceğe benzemiyordu. Biraz sıkılmıştım. Sevgilim kısa bir yürüyüşe çıkmış, dönüşte gazete getireceğini vaat etmişti. Bu iyi bir haberdi çünkü canım kitap okumak değil, bulmaca çözmek istiyordu. Bunları düşünürken ufka dalıp gitmişim. Solumda aniden patlayan bir ses duyarak başımı o tarafa çevirdiğimde, iki Çingene kadının bağırarak bana laf attıklarını fark ettim.

-“Pişşşşt!” dedi içlerinden yaşlı olanı, “Ne güzel şeysin sen öyle!” Sesi gevreklikten kırılacaktı.

-“Aman da güzeller güzeli!” dedi genç olanı. Gerçekten çok toydu.

Kafamı öne doğru sallayarak maalesef anlamında gülücük attım. Bu herkese söyledikleri bir şeydi sonuçta. Yaşlı kadın hemen yaklaşıp, etrafımda dolaşmaya başladı. Dikkatini çeken bir şey varmış ve bunun ne olduğunu bulmaya çalışırmış gibi bir hali vardı. Kısa süre sonra baştan aşağı vücudumu süzmeye başladı.

Bakışlarının biraz rahatsız edici olduğunu itiraf etmeliyim. Beklemeden lafa girmesi iyi oldu:

-“Kızzz, Avrupa güzeli! Hadi bi falına bakaayım!”

Kafamı sağa sola sallayarak teşekkür ettim ve onu reddettim.

Genç olanı soluma, yaşlısı sağıma mevzilenmişti. Genç olanı kuma öylece bıraktığım plaj çantamın açık ağzından içeri bakıp adeta sayım yapıyor, yaşlıca olanı da kendince beni lafa tutuyordu. Bir an gerildim. Sonra durum çok komiğime gitti. Gevşedim ve gülmeye başladım. Yaşlıca Çingene burnunu burnuma doğru yaklaştırarak üzerime doğru eğildi ve gerçek bir merakla gözlerimin içine baktı. Ona göz kırptım.

-“Gerçek güzelsin sen! Hadi bi falına bakaayım! Ucuza bakaarım sana! Hadi bakaayım! Bir bakaaayım!” diye ısrarı uzattıkça uzattı sonra. Kibarca teşekkür ederek onu yine reddettim. Fakat yaşlıca çingenenin, gerildiğim andaki bakışımı gördüğünü ve biraz da bu yüzden olacak gitmeyi geciktirdiğini fark ettim.

-“Tuhafsın sen! Farklısın! Avrupa güzeli seniii! Bak-saydım bir falınaaa!”

Yanıt vermeden çantamı kendime doğru çekip, içinden sigara paketini çıkardım. Yaşlı Çingene genç olana gidelim diye bir baş hareketi çaktı ve denize arkalarını dönerek uzaklaşmaya başladılar. Kumu hışırdatan ayak seslerini duyabiliyordum.

Üç saniye sonra yaşlı çingene geri döndü. Hışır foşur ediyordu kumlar ayağının altında. Yine burnuma doğru eğildi, sağ eliyle göstere göstere uzun uzun yakasını silkti. Bir süre göz göze kaldık. Ve bir çalımla dönüp giderken,

-“Dik yaka anam babam bu! Dik yakaaa! Böylesini görmedim!” diye bar bar bağırdı.

Bir sigara yakıp dumanı havaya savurdum.

Ne müthiş bir kitaptı o be. Yazarı kimdi, kitabın adı neydi, annem bilirdi kesin. Yine de öğrenmemin pek gereği yoktu. Çingene kitabı... Dizlerimden yere çivilemişti beni. Seviyordum Çingeneleri. Kitabı okumasaydım da severdim. İmreniyordum onlara. Hayatlarına. Düşündüğümde içimden bağırmak geliyordu. Berbat bir günün gecesinde ayaklarını sürüyerek ateşe yaklaşan adam, karısın pişirdiği patlıcanlı, domatesli, biberli Çingene yemeğini ekmeğini bandıra bandıra yiyor, sonra karısını karanlıkların içine çekip onunla fingirdiyor, ve içinde kopan fırtınalar…, varsa bile yok, yoksa bile var, ve yer gök birbirine giriyor sonra, yeri - göğü sallıyor yazar, satırlarıyla -ne kudret ama, bıçaklar sallanıyor, kanlar akıyor ve en sonunda anlıyorsunuz ki bir tas sudan gerisi anlamsız, hayatı hakkını vererek yaşamak gerek. Ölüme üç adım kala, ekmeğini yemeğin suyuna banıp gerçek bir iştahla yemen, eşini bitmez bir tutkuyla arzulaman, son nefesini yıldızların altında mutluluğa benzer bir hisle alman ve o nefesi içinde tutman… Gerek.

Çingeneler değildi asıl mevzu. Yaşadığım hayattan memnun olmamamdı. Daha el kadar bir kızdım ama yaşadığımız hayatın hayat olmadığını biliyor ve olması gerektiğini düşündüğüm hayata sadece kitaplarda rastlıyordum. O sıralarda, çok tuhaf bir şekilde, tutunmak için, “gerçek” kitapları seçmiş olduğumu, yaşım ilerledikçe daha iyi anlıyorum. Tabii, eğer ebeveynlerimin o deli dolu kütüphanesi olmasaydı bunu nasıl yapardım, neye tutunurdum, olmayan kitaplar arasından hangilerini seçerdim, işte onu bilemiyorum. Bildiğim bir şey var ki, hala kitaplarla tutunuyorum hayata. Her yeni senede, yeni üç beş dal bulabilecek kadar şansım yaver gidiyor. Gittiği yere kadar artık.

Ha, bir de, bu yaz en az bir kez Çingenelere fal baktıracağımı biliyorum.

iteration 48

2011-07-01T08:18:00.000+03:00

İstanbul’dan taşındığına memnun olmayan tek halt bilgisayardır herhalde bizim evde. Zırt pırt kesilen elektrik ve yavaş internet, sıcak ve tozla birleşerek kimi zaman makineyi icat edildiğine pişman ediyor. Şimdilik orta yolu bulmaya çalışıyorum, onu bir daktilo gibi kullanıyor, sık tozunu alıyor ve şarjını dolu tutmaya özen gösteriyorum. Benimle geçirdiği yıllar sayesinde biraz insan huyu edindiyse –ki bunu yapabildiğine inanıyorum- zamanla yeni yerine de alışacaktır diye düşünüyorum. Fakat çok fazla birikinti var içinde. Bir sürü word dosyası, müzikler, filmler, fotoğraflar, ...ne yapacağımı bilemiyorum.

Deniz kenarında kitap okumak buraya ilk taşındığımda çok hoşuma gidiyordu. Fakat tatilcilerin akın etmeye başlamasıyla birlikte sahiller bir anda büyüsünü yitirdi. Ses yalıtımı diye bir şey zaten memleketimde hiç mevcut olmadığı gibi, genç, yaşlı, yağlı, yağsız güneşe aç tüm çıplak bedenler el ele vererek zihnimde büyük bir kargaşa yaratmaya başladı. Eskiden beri insanları uzaktan uzağa izleme alışkanlığı olan biri olarak söylemeliyim ki, bireyler giyinikken ayrı, yarı giyinikken ayrı davranıyor. Tamamen çıplak kaldıklarında nasıl davranıyorlardır, tanrı bilir. Bu durum kafamı kurcalıyor. Çünkü içinde hem yapmacık hem de aşırı doğal bir şeyler var. Kişiden kişiye çok fazla değişiyor. İnsanların tuhaf mahluklar olduğunu bilirdim ama görüyorum ki keşfetmenin sonu yok. Daha neler göreceğimi bilmiyorum ama bir süre sahillere göz atmayacağımı biliyorum.

İnsan görmeden deniz görebileceğim barlar var burada. Bira fiyatları dört, beş, altı, yedi lira –mekanına göre değişiyor. En pahalı bira sekiz lirayla bir balık restoranında, ama orası bir bar olmadığı için bu rakam affedilebilir gibime geliyor. Balık restoranında rakı içmelisiniz, belki iyi soğutulmuş biraz şarap, fikrim budur, ve geçenlerde illa ki bira içeceğim diye tutturarak saçmaladım sanırım. Sonuçta bir birayı bile bitiremeden mekanı terk etmek zorunda kaldım –ki Bukowski bu yaptığımı duysaydı beni asla affetmezdi. Dört liraya bira satan mütevazi işletmeyi en çok sevdiğimi belirtmeme gerek var mı bilmem. Yine de altı liralık yerlere daha sık gittiğimi fark ettim. Bunun nedeni müziktir. Hafif bir müzik gerek, kulağı yormayan, beyni bulandırmayan, insanı sakinleştiren. Halbuki çoğu yerde çalan müzik insanı zıvanadan çıkaracak kadar berbat. Ve tuhaf olan şu ki bizden başka müzikten şikayet eden insan henüz görmedim. Bir yerlerde mutlaka var olduklarına bahse girerim.

Tatilin anlamını sormak isterdim. Azgınlık mı, huzur mu, dinlence mi, arayış mı? Örnekler çoğaltılabilir ama zannımca sırf işe gitmemek bile kimilerince tatil gibi görülebiliyor. Bunda bir haklılık payı olabilir. Yine de söylemeliyim ki insanımız tatil yapmayı pek bilmiyor –ben dahil. Ecnebileri gördükçe bunu daha iyi anlıyorum. Kafada bitiyor bu iş.

Yazmak istediğim çok şey var. Koca bir yılı, dolu dolu geçirdim. Fakat ruhi dengemi ayarlamakta güçlük çekiyorum. Hormonlar, alkol, sıcak, bazı belirsizlikler ve telaş kimi zaman benliğimi kaybetmeme neden oluyor. Üstelik de hala okumayı, yazmaktan daha önemli buluyorum. Bunun en temel nedeni, kendimi ve yazma ihtimalim olan çoğu şeyi son derece önemsiz ve silik buluyor olmam. Bir de şu sigara sorunsalı var. Her gece sigarayı bırakıp, her sabah yeniden sigaraya başlıyorum. Tanrı sizi inandırsın, bu beni çok yoruyor. Sürekli kaybettiğim bir mücadele. Sinir sistemim allak bullak, her gece rüyalarımda sigara üstüne sigara içiyorum, sabah uyandığımda da bir tane yakıyorum ve sonra gerisi geliyor. Açıkçası sigarayı bırakmaktan ölesiye korkuyorum. Kolum kesilecek sanki sigara giderse. Çok önemli değil aslında, insan kolsuz da yaşar yaşamak istedikten sonra, ama ne bileyim işte. Çok berbat bir his bu...

Çok küçük gibi görünen şeyler bazen insan hayatını temelinden etkiliyor. Okumak, sigara, hormonlar, yeşillikler ve mavilikler çoğu zaman beni benden alıyor. Sindirmek için süreye ihtiyacım var. Ve en iyi bahçemde sindiriyorum hayatı. Kayısı toplarken, minik mandalinacıkları severken, roka, nane, maydanoz keserken, marmelat kokularını içime çekerken… Ayağım çamura alışana dek, beni idare edeceksiniz artık. Tüm geldi gittilerimle, çaresiz.

Hadi kalın şimdi sağlıcakla.

kitaplar, kitaplar, kitaplar

2011-06-24T08:18:00.000+03:00

Steinbeck’in Aşk Otobüsü diye bir kitabı varmış. Steinbeck hastası biri olarak nasıl olmuş da bu vakte dek gözümden kaçmış o kitap, bilemiyorum. Eski bir baskısını edindim, çeviri rezalet, imla bombok, ama yine de iştahla okuyorum. Kitapta “yüzünü” diye yazdıkları şeyin, aslında “yüzüğünü” olduğunu anlamak için bir cümleyi üç beş kere okumam gerekiyor mesela. Ama henüz yılmadım ya da delirmedim. Deniz kenarında oturup tüm cümleleri kafamın içinde teker teker düzeltebilecek vakte sahibim.

karar

2011-06-23T08:57:00.000+03:00

Geçen hafta bir gün yine yüzmeye gittim. Deniz ışıl ışıl ve pürüzsüzdü. Aynı gün akşamüzeri hava çıldırdı. Kötüydü, yıldırımlar düştü, kocaman dolu taneleri camları adeta kırmak için zorladı, ortalığı sel aldı. Evi su basacak ve kitaplarım yine hamura dönüşecek diye ufak çaplı bir sinir krizi geçirsem de, sevgilim soğukkanlılığını koruyarak normale dönmeme yardımcı oldu. Zaten bir hadise de olmadı, kitaplarım hala sağlam ve onların büyük çoğunluğunu satmaya karar verdim. Çünkü üzerimde oluşturdukları gereksiz yükten bıktım.

ronaldo nedir?

2011-06-22T00:01:00.000+03:00

Ronaldo Beyoğlu’na gitmiş. İzdiham olmuş. Haberlerde gördüm, midem bulandı. Şimdi de sevgilisiyle birlikte Ege’ye atlıyorlarmış. Ne hayat ama! Televizyonu kapatıp balkona çıktım. Biraz yeşillik seyrettim. İstiklal Caddesi gözümün önünde canlandı. Eski taşlı, ağaçlı haliyle. Ne güzel kokardı.

Eskiden hayatım “sabah işe git, akşam Beyoğlu’nda iç” şeklinde özetlenebilirdi. Gündüzümü satıp gecemi satın almak hoşuma giderdi. Fakat bu da bir dönemmiş, geçti gitti. Artık başka bir yerdeyim. Başka bir zamanda… Yine de Beyoğlu’nda Ronaldo’yu falan görmek… Tanrı cezasını versin, canım sıkılacak bak biraz daha yazarsam.

kutlu olsun

2011-06-21T09:43:00.000+03:00

Geçen pazar, babamın babalar gününü kutladım ve o hala hayatta olduğu için şükrettim. Sonra, konu babalar olduğunda hala bir çocuk gibi davrandığımı fark ettim. Bir çocuğun kinini güdüyorum, hala ve bazen. Kendi çocukluğumun. Bunu yapmanın son derece anlamsız olduğunu bilsem de, kendimi durduramıyorum. Kendi kayıp çocukluğumu arıyorum. Kendi sonsuzluğum içinde, hiçbir zaman erişemeyeceğim bir yerde.

sadece bir pezevenk

2011-06-16T10:06:00.000+03:00

Buzdolabı tamtakırdı, alt sağdaki sebzeliğe sakladığım tek kutu bira hariç. Üzerini poşetlerle örttüğümden bira şişesi görünmez ve güvendeydi. Cebimde metelik yoktu. Uzun süredir cebimde metelik yoktu. İşsizdim, ailem benden bıkmıştı. Arkadaşlarım ortadan kaybolmuşlardı. Yine de mutsuz olduğum söylenemezdi. Boş geçmiyordum günleri. Yürüyordum, alışverişe çıkmış gibi yapıyor, ya da sahildeki bir banka oturup Marmara’yı kesiyordum. Hava güzeldi. O zamanlar hava hep güzeldi. Geceleri rahat uyuyordum, terlemiyordum ve buzdolabında bir bira vardı. Uzun zamandır bira içmemiştim. Kahve ve sigara vardı evde. Dikkatli tüketiyordum. Kırmızı mercimek ve bulgur ve kuru fasulye. İkişer kaşık, dikkatle… Sonra bir gün biri aradı. İş çıkışı sana uğramak istiyorum, müsait misin dedi. Hep müsaitim dedim. Saat beşe doğru geldi. İşi dört buçukta bitiyordu. Şanslı pezevengin tekiydi. Onu seviyordum. Şanslı pezevenkti gerçekten. Kanepede oturmuş laflıyorduk. İkram edecek bi şeyim yoktu. O da eli boş gelmişti. Beş dakika mı oturacak yoksa geceyi mi geçirecek, hiç bilmiyordum. Bana fark etmezdi ve bana fark etmeyeceğini biliyordu. Kendini kötü hissettiğinden bahsediyordu. Yüksek maaş aldığını, yine de mutlu olmadığını falan anlatıyordu. Karakterini analiz ediyor, işin içinden çıkamıyor, benden yardım istiyordu. Ona yardım edebilir miydim? Sanırım evet. Ama bunu yapmak aptalca olurdu, çünkü dinlemiyordu. Hayatında hiç dinlememişti. Ona kızgındım. Yılların birikimi içimde patlıyordu. Karşımda oturmuş yardım dileniyordu, her şeyi olan, her şeyi olduğunu iddia eden bir adam, benim gibi bir zavallıdan ne bekleyebilirdi ki? Ona bir hiç olduğumu söyledim. Boş boş yüzüme baktı. Ona neden bir hiç olduğumu açıkladım. Yüzüme bakmaya devam ediyor ve tek bir halt anlamıyordu. Öfkeleniyordum. Öfkelenmek istemiyordum. Yoksuldum, gıdasızdım, sevgisizdim, tutunacak tek dalım yoktu. Kimseden yardım istediğim de yoktu. Dinlemiyordu. Anlamıyordu. İki saat konuştu. Bir buçuk paket sigara içti. Boğazı kurudu. İçecek bir şey yok evde, dedim. Su içersen, musluktan içeceksin. Kalkıp mutfağa gitti. Musluktan su içemeyeceğini biliyordum onun. Çekip gider artık diye düşünüyordum. Söylediklerinde, tavırlarında, ya da başlı başına sadece varlığında bile beni üzen, sıkan, geren bir şeyler vardı. Artık onunla görüşmemeliyim diye düşünüyordum. Kazma herifin teki olup çıkmıştı. Bunu bir iki yıldır düşünüyordum. Onunla görüşmemeyi yani. Ama yok demeyi beceremiyordum. Artık senede bir iki görüşürüz olmuştuk zaten ama bu bile fazla geliyordu. Mutfaktan çıkıp geldiğinde ona bakmıyordum. Gitmesini istiyordum. Çok ince dengelediğim huzurumu kaybetmekten çekiniyordum. Kendimi düşünüyordum ve bunu yaptığımı fark etmek iyi gelmişti. Artık ben de kendimi düşünüyorum dedim kendi kendime ve bir kutu biranın çat diye açıldığını duydum. Kafamı çevirip ona baktım, kutunun yarısını bir dikişte midesine indirmesini izledim. İçimde bir boşluk açıldığını duyumsadım. Karnımdan ikiye yarıldım ve uzamaya başladım. O an bana neler olduğunu anlatabilmemin bir yolu olduğunu sanmıyorum. O bira şişesine ne büyük anlamlar yüklemiş olduğumu izah edebileceğim bir yol yok. Sadece hissedebilirsiniz. Yere paralel bir halde, uzamış ve giderek daha da uzayan gövdemle boşlukta salınıyordum. Çok hafiftim. Boşluk ben, ben boşluk olmuştum. Ve o, buzdolabında aylardır özenle sakladığım tek kutu biramı üç yudumda midesine indirirken, ben, değiştim. Ve o, birayı midesine indirirken, gelmesinin asıl nedenini anlattı. Onu duydum. Dinledim. Anladım. İnanmak istemedim. Sarsıldım. Boşlukta salınmaya daha fazla devam edemedim. Ayaklarım yere bastı. Ona gitmesini söyledim. Bana hak verdiğini söyledi. Gidip sokak kapısını açtım. Daha önce bunu hiç yapmamıştım. Kibar biriydim, özenli, düşünceli. Artık değil. Gidiş sürecini uzatmaya çalıştı, laflamaya falan. Duvar gibiydim. Belki de mezar gibi. Pek bir farkı yoktu. Görüşürüz, arayacağım seni…bir şeyler diyordu. Sadece hoşça kal dedim. Kapıyı arkasından kapattım. Sonra mutfak lavabosunun önünde saçlarımı yolmaya başladım. Acıyordu. Acıması gerekiyordu. Gözlerimden yaş akması için daha da çok acıması gerekiyordu. Daha da çok acıttım ben de. Kendimi. Mahvettim. Ve gözyaşları geldi. Sel gibi geldi. İki gün iki gece boyunca geldi. Sonra evden ayrıldım.

insan manzaraları

2011-06-09T10:10:00.000+03:00

Bilgiç bir tavırla,

-Biliyorsun, boş içki şişelerini saklamaktan vazgeçmek zorundasın, dedi.

Ve onun çok salak olduğunu düşündüm.

-Beş para etmez cümleler kuruyorsun, diye çıkıştım.

Ve o çok şaşırdı.

*

Bütün günü ağlayarak geçirmiş gibiydi, kan çanağına dönmüştü gözleri. Halbuki sadece uykusu gelmişti.

-Kızım var yaaa sen çok şanslısın seeen, dedi. İçkiden dili peltekleşmişti.

-Öyle mi? dedim.

-Öyle tabii yaaaa, kıymetini bil elindekilerin. Herkese nasiib olmaz.

-Öyle mi? dedim.

Birden sinirlendi. Damağını şaklattı.

-Kafa bulma benlen…

Güldüm.

-Bulursam ne olur?

-Bana baaak… Mis gibi kocan, gül gibi evin var. Fıstık gibi kızsın. Diploman, mesleğin, ne bileyim, arkanda kapı gibi ailen, arkadaşların var. Kıymetini bil bak, sana söylüyorum. Ayrıca benlen de dalga geçme, seni fena yaparım.

Dudaklarını büzüp aşağı sarkıttı. Gözleri dolmuştu. Ağlarsa rimeli akacaktı.

-Pekala. Afedersin… Haklısın, dedim.

-Kes lan! diye böğürdü. Kalk bize içki koy! Offff! Canımı sıktın akşam akşam!

Uykusu dağılmıştı.

Kısa bir kahkaha atıp ona itaat ettim.

*

Marilyn Monroe’yu olduğu gibi kabul edip hayatına devam edeceğine, ondan alıntılar yaparak hayatına eklemeye çalışıyordu.

Ve onun çok salak olduğunu düşündüm.

Kendi kendime sayıkladım:

-Bir erkekten ancak Marilyn Monroe’nun isteyebileceği şeyleri istiyor. Buna cüret edebilmesi için götünün epey kaldırılmış olması gerekir. Oysa kızın hiçbi numarası yok.

Ve o, bu dediklerimi duysa, büyük ihtimalle pek bi şey anlamadan direkt savunmaya, yani aslında saldırıya geçerdi.

Omuzlarımı silkip sigara içmeye devam ettim.

*

Sokak kapısından içeri adım attığında saat sabahın altısıydı. Gözlerimi zorlukla açarak ona baktım. Kan revan içindeydi. Aşırı sıktığı deodorantın kokusu burnuma dolunca beynim bulandı.

-Bu ne hal, dedim.

-Tahmin et bakalım, dedi.

-… Yine mi kapıştınız?

-Bu sefer kötü avlandım. … Vee… (Sevimli bir tavırla devam etti) Çok uykum var.

Salona girmeye yeltendi.

-Oraya girme, sevgilim uyuyor, dedim.

-Salonda mı yatıyorsunuz, diye sordu.

-Bunu biliyorsun. Geç odaya yat.

Mızıklanmaya kalktı.

-Ya git yat, ya çık git. Tepemi attırma.

-Çok enteresansın sen… Biliyor musun?

Sessizce sokak kapısını açıp ona elimle dışarıyı gösterdim. Sonra onun hızlı adımlarla koridorda kaybolmasını izledim. Odanın birine girip kapıyı ardından kapattı.

Ben de sokak kapısını kapattım. Sonra salona girip salonun kapısını arkamdan kapattım. Yatağa girip, sevgilime yaslandım.

-İyi misin? diye sordu sevgilim.

-Hı hı, dedim ve ekledim, biliyor musun, benim hiç normal arkadaşım yok. Ve her yanımız kapı dolu.

Cevap olarak bana sıkı sıkı sarıldı. Isınıp gevşedim ve uykuya bıraktım kendimi.

Sonsöz: Bazen deodorant kokusu kan kokusunu bastırabilir, eğer yeterince çok sıkıp, yeterince az nefes almayı becerebilirseniz.

sakin günler

2011-06-07T09:01:00.000+03:00

Salona girdiğimde televizyon ekranında mavi bir çizginin ilerlediğini gördüm.

-Neyi bekliyoruz? diye sordum adama.

-Yazılım yükleniyor, dedi adam köylü bir şiveyle. Balkon kapısına yan yaslanmıştı, ayakları balkona basıyordu. Yanar halde parmaklarının arasında tuttuğu sigarasının külü iyice uzamıştı. İnce, orta boylu bir adamdı, kara suratlı. Salonun ortasında dikilip ona baktım ve o an onunla ilgili bir şeyler düşünmek istedim. Ama bunu yapmak zordu. İyi biri, kötü biri, gıcık biri, cahil biri, efendi biri… İşin içinden çıkamadım. Standart ve iz bırakmayan bir tipti. İşi bittiğinde sokak kapısını arkasından kapatıp gidecekti ve onu sonsuza dek unutacaktım. Halbuki her insanın bir hikayesi vardır. Onun hikayesi ise beni hiç ilgilendirmiyordu. Omuzlarımı silkip, kahve ya da çay içmek ister misiniz diye sordum. Teşekkür ederek reddetti. Sehpadaki paketten bir sigara çekip mutfağa yöneldim. Sandalyeye sakınarak yerleşip sigaramı yaktım. Çakmağın sesi bir kilometre öteden duyulmuş olabilirdi. Rahatsız etmiyordu beni böylesi bir sessizlik, sadece fena halde uykumu getiriyordu. Saat henüz akşamın dokuz buçuğuydu.

grateful dead dinlerken

2011-06-05T15:00:00.000+03:00

Kendi gerçekliğim ile etrafımda hüküm süren gerçeklik arasındaki mesafe hızla açılıyordu, ne zaman rüya gördüğümün ya da ne zaman ayık olduğumun ayrımındaydım elbette, fakat kontrol yoktu. Hiç kalmamıştı. Belki de hiç olmamıştı. Ve bir şeyin hiç kalmamasından daha kötüsü, hiç olmamış olmasıydı. Hayata dair karamsar yaklaşımlarım mı vardı? Emin değildim. İnsanlara dair kötümser yaklaşımlarım olduğu ise açıktı. On beş milyonluk olduğu rivayet edilen ve artık sevmediğim bir kentte, gecenin üç yirmisinde, sadece Marmara denizinden pike yapan martıların çığlıklarını ve çiftleşmek için hazır bekleyen kedilerin inleyip ciyaklamalarını dinleyerek dilimdeki limonlu kolonya tadını özümsemeye çalışıyor, ve yaklaşık bir saat önce içine girdiğim evimin sıcak salonunda oturmuş, buz kesmiş bacaklarımın çözülmesini beklerken son altı aydır ilk defa, bir paragraf da olsa, bir şeyler yazıyordum. Diğer tüm insan ve insan mamulü seslerden uzakta, sadece ben, martılar ve kediler ve öksürüğüm.

4 Nisan. İki bin on bir.

Tam, katışıksız, gerçek bir aptalsın.

Son iki sigaramdan birini yakıp, üst üste iki nefes çektim. Ve sigarayı yanar halde kül tablasına bırakıp, onun öylece tütmesini izlemeye koyuldum. Sigarayı sadece duman çıkardığı için seviyordum. Limitsiz süreler boyunca öylece oturup, sadece havaya karışan dumanı izleyebilir ve bunun olması için paketlerce sigarayı zincirleme yakabilirdim. En sonunda, tüm sigaralar bittiğinde, dertsiz, tasasız, gamsız olabilirdim belki. Kendim de biraz tüter, sonra biterdi. Biterdi. Eninde sonunda varacağımız nokta buydu zaten -iyelik eklerinden uzak durunca, anlaması da anlatması da daha kolay oluyordu.

Aptallar için. Benim için. Senin için. İnsanlar. İçin.

Paydadaki yerçekimi değerini yaklaşık on alıp işin içinden çıkanların, g’yi bu denli hafife almalarını seks hayatları için ölümcül buluyordum. Fakat derdimi anlatabilmek için uzun uzadıya açıklamalara girişemeyecek denli bezgindim. Tatmin sorunum yoktu. Esasen, bir sorunum yoktu. Yapmam gerekenler, kalın ve uzun bir zincir haline gelmiş, o andan geleceğe doğru uzanıyordu. Zincirin üstünde, bazen de altında, hayat devam ediyordu. Hayatla ilgilenmeye devam etseydim, zincirin kendiyle de enikonu ilgilenir, halkaları teker ya da çifter koparır, bu arada da dalgama bakardım. Ama hayat yoktu. Hiç kalmamıştı. Belki de hiç olmamıştı. Bunun doğru olmadığını biliyordum. Yine de böyle demek işime geliyordu. Büyük ruhsuzlukları anlatabilmenin yolu büyük inkarlara sapmaktan geçerdi ne de olsa. Ne kadar inkar edersen, o kadar saptırırsın, ne kadar saptırırsan, konudan ve gerçeklerden o kadar uzaklaşırsın. Kolaydı bunu yapmak, önceden sezilebilirdi. Benim kalın ve uzun zincirimin ise bunlarla bir ilgisi yoktu. Çünkü ben diye bir şey yoktu. Artık tek bir kişi değildim. Anlarsınız, aynı zincire bağlanmış iki aşık, zinciri falan umursamazdı. Önemli olan aşıkların öpüşmesi, hatta konuşması, kimi zamansa birbirlerini sadece süzebilmesidir. Zamanı geldiğinde her şey yerine oturur. Hayata dair kafa yormaya değecek tek şey, “ne zamana dek…?” sorusuydu. Ne zamana dek ona baktığımda onu görebileceğim? Benimkisi gibi sittin ameliyat geçirmiş gözleriniz varsa, bu soruya reel bir yanıt vermeniz bile güçtü, bırakın tüm imgeleri... Ve bırakın, insanlar kaşınızla, gözünüzle, saçınızla, yazdıklarınızla, her şeyinizle dalga geçsin, ve tüm geçmiş toptan inkar edilsin. Bazı zamanlarda nasıl göründüğümü sevdiğimin gözleriyle gördüm ben. Ve beni sevmeyenlerin beni nasıl gördüğünü de. Hep, onların adına gördüm. Başkalarının. Sevdiğim, beni onurlandırdı. Diğerleri içinse payıma düşen sadece utanmak, ve bir aptal gibi hissetmek oldu. Hep ilk günkü gibi ve hep onların yerine… Başkalarının hissetmesi gereken şeyleri hissetmek bir hastalıksa, enikonu hasta biri olmalıydım. Ama aşk… Aşk her şeyin ilacıdır. Bilirsiniz. Ve kalın ve uzun zincirler, zamanla çözülür. Bıraktığınız izleri silmek küçük bir dalgaya bakar. Ve bir okyanusta dalgalar nasılsa hiç eksik olmaz.

pavel

2011-06-04T13:44:00.000+03:00

Az önce güzel bir sıçış sonrası ayaklanmış ve bir taraftan dudaklarımın arasına sıkıştırdığım sigaranın dumanının burnuma ya da -tanrı korusun- gözüme girmemesi için cebelleşirken diğer taraftan da ellerimi sabunluyordum. Birden aynada kendimi gördüm. Tek gözüm kapalı, dudaklarım olabildiğince dışarı uzamış, sigara dumanı burnumun tam ucunda dağılıyor ve yanaklarım güneşten şimdiden kararmaya başlamış. Ensemde topladığım saçlarım dağılmış ve kesinlikle karizmatik değil görünüşüm. Ellerimi sabunlamayı bitirip durulama faslına geçtim. Banyodan çıkıp buzdolabına doğru yürüdüm. Bir bira alıp açtım, şişe depozitolu, kahverengi ve oldukça soğuk. Saat henüz öğlenin biri olmamış ama bu bira içmemi geciktirmek için bir neden değil. Sabahın sekizinden beri çok iş yaptım. Yani, yaptık. Bir değil, iki bira bile hak etmiş olabilirim. Yani, olabiliriz.

Hayatla ilgili bugüne değin epey ahkam kesmiş biri olarak, bundan gayri bunu yapmaya devam etmeyi gereksiz buluyorum. Her şey ‘yeterince basitleştirmekle’ ilgili… Bunu her gün daha iyi öğrendiğimi, iki gün önce bahçedeki naneleri makasla keserken idrak etmiş olabilirim. Öyle nanelerdi ki en ufağı kolumdan uzundu ve onlarca yaprak vardı her birinin üstünde. Kocaman bir poşete doldurdu onları ve sonra eve geldik. İyice yıkayıp tek tek kopardım her bir daldaki her bir yaprağı. Şimdi gölgede kuruyorlar. Ufacık kaldılar. Ama hala misler gibi kokuyorlar. Onların kurudukça ve daha çok kurudukça ve daha daha çok kurudukça misler gibi kokmaya devam edeceklerini biliyorum. İşte kendim için istediğim şey de tam olarak bu. Bunu bilmek bana tuhaf bir huzur ve dinginlik veriyor. Misler gibi koktuğumu hissediyorum. Her yeni güne kahkaha atarak başlıyor ve uykuya dalmadan hemen önce yüzümdeki sırıtışı hissediyorum. Karanlıkta uyuyorum, güneşte uyanıyorum, serçeler bülbül, kumrular halkalı burada. Artık ne köylüyüm, ne kentli. Bezelye ayıklıyorum, hamarat bir ev kadınıyım. Tırnaklarım bahçenin kara izleri ile doldu, daha dün bordo ojeliydiler halbuki. İnsanlar değişiyor. Ve ben hala arıyorum.

yine, yeni, yeniden, merhaba

2011-04-20T11:03:00.003+03:00

Pazar sabahı içimde bir sıkıntıyla uyanmıştım. Gözlerimi açtığımda hava henüz aydınlanmamıştı. Bir süre öylece yattım. Sonra yataktan nasıl çıktım, elimi yüzümü nasıl yıkadım, ya da yıkadım mı, hiç hatırlamıyorum. Elimde bir fincan kahve ile pencerenin önünde dikilip boş ve yağmurdan ıslanmış sokağı izlerken kendime geldim. Hava yarı aydınlanmıştı. Zaten son haftalarda İstanbul genelde tüm günü yarı aydınlık geçiriyordu. Bahar mevsimi son yıllarda enikonu ortadan kalktığından bu duruma çoktan alışmış hissediyordum. Kış, yaz, kış, yaz. Dört mevsim dünya yüzünde artık bu şekilde gelişebilirdi, bence mesele değildi, bahar nasılsa benim içime yerleşmişti. Bir şikayetim olmadığı gibi, bir temennim de yoktu. Fakat o gün, içimdeki sıkıntı, tarif edilemez bir şiddete ulaşmıştı. Resmen boğuluyor, hatta ezildiğimi hissediyordum. Babam bir süredir hastaydı, bu yüzden sıkıntımın nedenini önce ona bağladım: “Kesin babama bir şey oldu, henüz haberim yok, içime doğdu sabah sabah…” diye düşündüm. Ve böyle düşünür düşünmez, sıkıntım form değiştirip üzüntüye dönüştü. Nasıl üzüldüm o sabah, anlatamam. Sonra silkelenerek kendime gelmeye çalıştım. Annemi düşündüm. O çok yoruluyordu ama sağlığı iyiydi. Kız kardeşimi düşündüm. Yeni evlenmiş ve mutluydu. Tek tek tüm arkadaşlarımı düşündüm. Herkesin ufak tefek problemleri vardı ama büyük bir dertleri yoktu. Beni ve sevgilimi düşündüm. Kendimizce, sıradan bir iki derdimiz vardı, hepsi o. İkinci babamı ve annemi düşündüm, problem yoktu. Düşündüm, düşündüm, düşündüm. Saatler boyu, tanıdığım herkesi sırayla düşündüm. Facebook’a girip gözetlemeler yaptım. İnternet gazetelerini didik didik ettim. Sorun yoktu. İyice emin oldum. Üzüntüm yine sıkıntıya dönüştü. Bir fincan daha kahve yapsam iyi olur diye düşündüm. Mutfağa gidip su ısıtacak halim yoktu. Koltuğuma oturup ayaklarımı pufa uzattım. Bütün gün öylece oturdum. Bazen uzandım. Bazen tv açtım. İki lokma bir şey yedim. Sevgilimle önce Kızılderili çadırı yaptık, sonra çadırın içine girip seviştik. Sonra film izlemiş, kitap okumuş, plak dinlemiş ya da hiçbir şey yapmamış olabiliriz. Ertesi gün sabaha dek… Sabah olduğunda erkenden kalktık. Pazartesi günleri hep acayiptir. Sıkıntım hafiflemişti ve büyük bir coşkuyla yağıyordu yağmur. Arabaya atlayıp gazladık. Öğleye dek gezdik, o gün Etiler’deydi işimiz. Ümraniye’de üst üste iki üç gün gezdikten sonra Etiler’de olmak… Beşiktaş, Levent, Zincirlikuyu, Ortaköy’ü yağmur altında bir kez daha görmek… Karanlıktan aydınlığa ve aydınlıktan karanlığa tek basamakla geçebiliyoruz artık. Sıkıntı ve muz kabuğu. Sıkıntı ve nefessizlik. Sıkıntı ve sessiz çığlıklar. Yağmur. Aptal insanlar. Eve girdik. İki lokma bir şey yedik. Zaman geçti. Zaman hep geçer. Ve sonra geldi büyük haber.

Evet, büyük bir haberdi gerçekten, şiddetle çarptı beni, alıp savurdu uzaklara, sonra bir el tutup geri getirdi, benliğimi. Telefonun ucundaydı dudaklarım, aklımsa uzayda. Önce yer yerinden oynadı sandım. Aslında hiçbir şey olduğu yoktu. Dünya dönmeye devam ediyordu. İnsanlar hala savaşıyor, sevişiyor, yiyor, sıçıyor, kimisi bir şeyler üretiyor, kimisi öylece otluyor, kimisi hala blog yazıyor, kimisi tumblra geçmiş, kimisinin aklı fotoğrafta, kimisininki filmlerde –müzik, festival ve konserlerde, kimileri yazdıklarımı hala unutmamış, kimileri hala kıskanıyor ve kin güdüyor, çoğunluk hala aptaloğluaptal, beni ve bizi geyik konusu edenlerse çoktan out olup şutlandı, zavallılar ama zavallı olmayı kendileri istediler, dünya hep dönmeye devam etti, sahiden mi, seçimler yaklaşıyor, rakı şişeleri birbiri ardına açılıyor, diplomalar alınıyor, doğal afetler sınır tanımıyor, cep telefonları her yerde hala çekmiyor, hint okyanusunda olması gereken balıklar karadenizde keşif yapıyor, Ferhan Şensoy müthiş bir adam, Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın “Kuyrukluyıldız Altında Bir İzdivaç”ı da müthiş, sevgilim saçımın rengi ne olursa olsun beni hep çok çok sevdiğini ispatlayalı üç aydan fazla oluyor, hayat hala güzel ve benim sıkıntım olabilecek herhangi bir şey başka bir insana mutluluk verebilir, “Emin misin?” diye sordum telefona, kısa ve derin bir nefes aldım, bekledim, bir doğrulama sesi geldi karşıdan. Emindi.

“Yyyuuuuhhhooohaaaaa….” dedim, reklamlardaki gibi. Telefonun ucundaki mutlulukla kikirdedi.

Gerçekten büyük bir haberdi bu, bizim için. Dünyanın bunu umursayacağını sanmıyorum, bu yüzden haberin ne olduğunu yazmayacağım. Ama sırf bunun için tekrar blog yazmaya başlayabilirim diye düşündüm. Zaten bundan iki sene önce de aynı sebeple blog yazmaya başlamıştım. Benim, senin, onun, fark etmez, bazen mülkiyet kavramı kendi kendini yok eder, diş fırçanızı bile sahiplenmez olabilirsiniz ne de olsa. Ve fakat söylemeliyim ki, çok mutluyum, bir de tuhaf bir şekilde gururluyum. Hayat uzun zamandır bize çok güzel, yeni yeni anlıyorum ki çünkü bizler çok güzeliz. Umarım herkesin hayatı da çok ama çok güzel olur ve o güzelliği koruyacak kadar da güzel insanlar haline dönüşebilirler. İşte o zaman, hepimiz yazdıklarımızın altına “Hayat bize güzel…” yazar, ve kendi kendimize belli-belirsiz gülümser, sonra herkes için seviniriz. Katışıksız, önyargısız, art niyetsiz bir sevinç –ki bu ancak sevgiyle yapılabilir. Ve biliriz ki, bunu yapabildiğimizde “Hayat hepimize güzel…” olacak. Ve bugünlerde öylesine mutlu ve şaşkınım ki, gerçekten de bu yazdıklarıma inanıyorum.

Şimdi bir fincan kahve yapıp pencerenin önünde dikilecek ve yağmurdan ıslanmış sokağımı yarı karanlıkta izlerken hayallere dalacağım. İçim içime sığmıyor. Aynı hayatta cenneti de cehennemi de yaşadım. Önce cehennemi yaşamam, cenneti daha rahat kavramamı sağlamış olabilir. Fakat bu tuhaf gurur…, içimde her dakika giderek büyüyen, belki de kıvançtır bu…, beni cennetin de ötesinde bir yerlere taşıyor. Gerçekten çok tuhaf…

Sevinçten atak falan geçireceğim sanırım.